Για την ένδοξη Πατρίδα, για την Πίστι, για Γένος
το κορμί μας, την καρδιά μας, την ψυχή μας, τη ζωή !
Όλοι αδέρφια είμαστε τώρα και κανείς δεν είνε ξένος,
όλους τώρα μας ενώνει ένας πόθος, μιά πνοή.
Όλοι αδέρφια είμαστε τώρα, κ’ η μεγάλη μας Μητέρα,
με τα μάτια δακρυσμένα, με λυμένα τα μαλλιά,
λαμπροφόρα σαν τον ήλιο και γοργή σαν τον αγέρα,
μας καλεί και μας συνάζει στη θερμή της αγκαλιά.
Με σπαθί ξεγυμνωμένο και βγαλμένο από τη θήκη
τρέχει εμπρός η αρχαία Δόξα και την ώρα καρτερεί,
και στα σύνορα προσμένει να μας στεφανώσ’ η Νίκη
με τ’ αμάραντο στεφάνι που στο μέτωπο φορεί.
Και τον θάνατο με θάρρος ας τον αντικρύσωμ’ όλον
τι κερδίζομε να ζούμε ντροπιασμένοι, ταπεινοί;
‘Ω! χαρά στον που θα πέση πρώτος στους εχθρού το βόλι,
στην Σημαίας του το πλάϊ θαύρη αθάνατη θανή.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ
