Δυστυχώς τη σημερινή εποχή
χάσαμε απ΄την ψυχή μας κάθε επαφή.
Προσαρμοστήκαμε στα δεδομένα της κοινωνίας
και απομονωθήκαμε στα μονοπάτια νέας θητείας.
Φταίνε οι συνθήκες; Φταίμε εμείς;
Πάντως δε φταίει ο κανείς.
Όλοι έχουμε βάλει ένα λιθαράκι
για να φτάσουμε σ΄αυτό το δραματάκι.
Έπαψε πια η ψυχή να πονά
γιατί δε θα βρει γιατρειά.
Σκλήρυνε, αδιαφόρησε
άλλο μανδύα φόρεσε.
Αναγκαστικά για να επιζήσει
τη ζωή να συνεχίσει
να μη μας βάλουν κάτω τα συναισθήματα
και μας φορτώσουν επί πλέον προβλήματα.
Δεν ήταν πάντα έτσι η ανθρωπότητα.
Υπήρχε και λίγος σεβασμός σε κάθε οντότητα
αλλά κι αυτό αν το καλοσκεφτείς
πάλι αδικημένος θα βγεις.
Γιατί αν υπήρχαν συναισθήματα αγαθά
δε θα φτάναμε σε πολέμους
ακόμη απ΄τα χρόνια τα παλιά.
Αν σεβόμασταν την ανθρώπινη ζωή
δε θα την καταδικάζαμε σε θανάτωση ελεεινή.
Άρα η απονιά, η απληστία και η αλαζονεία
είχαν πάντα τα πρωτεία.
Σε όποια εποχή και να ζούμε
τα ίδια θα συναντούμε.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
