Ο Εθνικός πλούτος δεν δημιουργείται από το απρόσωπο Κράτος, αλλά από ανθρώπους δημιουργούς – Γιατί σταμάτησαν να επενδύουν οι Έλληνες στην Ελλάδα;
“Η Ελλάς, επίζηλος από απόψεως γεωγραφικής θέσεως, δεσπόζουσα σπουδαίων θαλασσίων διαβάσεων και εφαπτομένη τριών Ηπείρων…”, έγραφε προ 80ετίας σε άρθρο του στην “Εστία” ο εκ των πρωτοπόρων της ελληνικής βιομηχανίας Νικόλαος Κανελλόπουλος, για να τονίσει τα τεράστια πλεονεκτήματα πού είχε η χώρα μας.
«Αλλά και από απόψεως ιδιοφυΐας τον κατοίκων της…», συνέχιζε, για να επισημάνει τις μεγάλες δυνατότητες των Ελλήνων να γεννούν ιδέες, να παράγουν, να προοδεύουν.
Άραγε που πήγαν σήμερα όλα αυτά τα χαρίσματα των Ελλήνων;
Η απάντησις είναι δυστυχώς τραγική: Τα κατέστρεψε όλα το κράτος.
Το ελληνικό κράτος απεθάρρυνε κάθε παραγωγική δράστηριότητα, εξεδίωξε από την χώρα τους οραματιστές, τους ικανούς επιχειρηματίες και τα κεφάλαια τους.
Και αφού υπερχρεώθηκε το ίδιο, οδήγησε και την οικονομία σε πτώχευση.
Αυτή είναι επιγραμματικώς η ιστορία της ελληνικής οικονομίας κατά τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες.
Είναι τα επίχειρα του ανερμάτιστου κρατισμού.
Αντί να αφεθούν οι άνθρωποι να μεγαλουργήσουν, όπως έγινε σε παλαιότερες στιγμές της οικονομικής ιστορίας της χώρας, το κράτος τους απεθάρρυνε, τους κυνήγησε, τους εξεδίωξε.
Έτσι, μέσα στην τελευταία 40ετία συνετελέσθη σταδιακώς ή αποβιομηχάνιση, δημιουργήθηκε ένα θηριώδες γραφειοκρατικό δημόσιο πού παρεμποδίζει κάθε παραγωγική δραστηριότητα και επεβλήθησαν φόροι που από μόνοι τους αποτελούν αντικίνητρο για οποιαδήποτε επένδυση
και επιχειρηματική πρωτοβουλία.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχουμε καμμία ανάγκη τους Κινέζους, αλλά να μας έχουν εκείνοι.
Εμείς είμαστε η μικρή και ευέλικτη – οικονομικώς – χώρα, με τα τεράστια πλεονεκτήματα, εμείς έχουμε την επίζηλη γεωγραφική θέση, εμείς δεσπόζουμε των σπουδαίων θαλασσίων διαβάσεων, εμείς εφαπτόμεθα των τριών Ηπείρων.
Αν είχαμε αφήσει το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο να δραστηριοποιηθεί εντός Ελλάδος, και όχι να το εκδιώκουμε για να μεγαλουργεί διεθνώς, όπως συμβαίνει με την ναυτιλία, όλες αυτές τις επενδύσεις πού επιζητούμε σήμερα από τους Κινέζους θα μπορούσαμε να τις πραγματοποιούμε μόνοι μας.
Όταν είναι πρώτος παγκοσμίως ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος, με ναυτιλιακά κεφάλαια εκατοντάδων δις δολαρίων, είναι αστείο να επιζητούμε από τους Κινέζους 6,5 δις δολάρια για την διενέργεια επενδύσεων.
Απλώς εκδιώκουμε τους Έλληνες και εκλιπαρούμε τους ξένους. Αυτό επέτυχε το άθλιο κράτος μας.
Ο κ. Σαμαράς άριστα πράττει και προχωρεί στις συνεργασίες με τους Κινέζους.
Όμως αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει όλους, φυσικά και τον Πρωθυπουργό, είναι γιατί έχουν παύσει να επενδύουν σε αυτόν το τόπο οι Έλληνες.
Και ότι ακόμη και όσοι επενδύουν, συνήθως βρίσκονται πίσω από διεθνείς επενδυτικούς ομίλους.
Ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό πού συνέβη στον καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο, ο όποιος οραματίσθηκε να δημιουργήσει το «Κόστα Ναυαρίνο».
Ο μεγάλος αυτός ευπατρίδης απεφάσισε να πραγματοποιήσει ένα πρότυπο τουριστικό συγκρότημα στον τόπο καταγωγής του, την Μεσσηνία, το όποιο θα απέφερε σε ολόκληρη την περιοχή εισόδημα, ανάπτυξη και θέσεις εργασίας.
Η επένδυσις ήταν τεραστίου ύψους και προήρχετο από κεφάλαια που είχε εξασφαλίσει από την ναυτιλιακή του δραστηριότητα.
Το τι πέρασε μέχρι να δει το όραμα του να ολοκληρώνεται δεν περιγράφεται. Αγώνας πολυετής, πραγματικός άθλος!
Τα εμπόδια ανυπέρβλητα. Τόσα ώστε να αναγκασθεί ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής να συστήσει ειδική ομάδα συντονισμού για να ξεπερασθούν.
Άραγε εξέλιπαν σήμερα όλα αυτά τα εμπόδια;
Προφανώς όχι.
Περιορίσθηκε η γραφειοκρατία; Όχι. Συρρικνώθηκε το κράτος; Όχι. Μειώθηκαν οι φόροι; Όχι.
Το μόνο που βελτιώθηκε είναι η βούλησις, τουλάχιστον από μέρους του Πρωθυπουργού. Άλλα αντιδρά ολόκληρο το σύστημα.
Το πολιτικό σύστημα, η γραφειοκρατία, η ίδια η κοινωνία! Μία κοινωνία που τα περιμένει όλα από το κράτος και τίποτε από τον εαυτό της, αυτοπαγιδεύεται.
Διότι το κράτος από μόνο του δεν μπορεί να δημιουργήσει εισόδημα, ανάπτυξη, θέσεις εργασίας. Και κατ’ επέκτασιν δεν μπορεί να γεννήσει μισθούς και συντάξεις.
Όλα αυτά δημιουργούνται από τους ιδιώτες. Από τους πραγματικούς δημιουργούς και οραματιστές, όπως ήταν πριν από έναν αιώνα οι Κανελλόπουλοι και πολλοί άλλοι και μεταγενέστερα άνθρωποι σαν τον Κωνσταντακόπουλο που αγωνίσθηκε μέχρι θανάτου για να δει το όραμά του να ολοκληρώνεται.
Αν η κοινωνία μας δεν συνειδητοποίηση ότι ο εθνικός πλούτος δημιουργείται από τους ανθρώπους και όχι από το απρόσωπο κράτος, και ότι για να τον δημιουργήσουν απαιτούνται κίνητρα και όχι συνεχή εμπόδια, θα είμαστε υποχρεωμένοι να καταφεύγουμε εσαεί στους εκάστοτε Κινέζους.
Ένας λαός πού θα μπορούσε να μεγαλουργήσει μόνος του, άφησε το κράτος να τον καταστρέψει και εξαρτάται τώρα από τους ξένους.
-Ε-
