Χρόνια ολόκληρα ήταν κλειδωμένη η καρδιά.
Δεν την ένοιαζε εικόνα καμιά.
Όλα ήταν βαθιά κρυμμένα
στα κατάστηθα φυλαγμένα.
Πονούσε και υπέφερε στη μοναξιά.
Την τσιμπούσε σαν βελονιά.
Μα έκανε υπομονή
ώσπου φάνηκες εσύ.
Σου έδωσε τα κλειδιά
και την άνοιξες πλατιά.
Είδε τη ζωή με άλλο μάτι,
τη νοστίμισε σαν το αλάτι.
Ξεκλείδωσε όλα τα αισθήματα.
Έγραψε γι’ αυτό που γνώρισε ποιήματα,
που για αγάπη μιλούσαν
και τα χείλη της τραγουδούσαν.
Πόσο ωραίος είναι ο κόσμος αναφώνησε!
Πόσο η κατάσταση αυτή τη συγκλόνισε!
Ενώ είχε κλειδωμένη την ψυχή,
άνοιξε σαν το λουλούδι μια χαραυγή.
Ήταν η τύχη μαζί της.
Την έβγαλε από το κλουβί της.
Της άνοιξε καινούριους δρόμους.
Της έδιωξε μακριά τους πόνους.
Δεν ξανακλείδωσε ποτέ.
Έμοιαζε σαν ανθισμένο μπαξέ
που ανθοφορούσαν τα λουλούδια
και τα πουλιά λέγαν τραγούδια.
Έγινες ο φάρος στο λιμάνι της.
Έγινες το φως στο σκοτάδι της.
Φόρτισες τις μπαταρίες της,
έκανες όμορφες τις πορείες της.
Έγινες τραγούδι στα χείλη της.
Έγινες νεράκι στο ποτήρι της.
Πλούτισες το βιβλίο της με μια υπέροχη σελίδα.
Πήρε από τη ζωή της τη δική της μερίδα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
