Στ’ αλήθεια χάθηκε ο κοινός νους, από κάποιους μεγάλους,
και φέρονται τόσο αλλοπρόσαλλα και άτιμα στους άλλους;
Μήπως αυτοί δημιουργήσανε, εκείνους τους ανθρώπους,
που τους στέλνουν αβασάνιστα, σε άλλους πιο χλοερούς τόπους;
Νισάφι πια, και ας αναλογιστούν, πως αν ήταν στη θέση,
αυτών, που αλόγιστα στέλνονται, σε μάχες για πεσκέσι…
Θα έπαιρναν την απόφαση, οι ίδιοι να θυσιαστούν,
άλλοι, να προσποριστούν οφέλη, και έτσι να δοξαστούν;
Όχι και κατηγορηματικά όχι, σε αυτό θα απαντήσουν.
Γιατί, τον κόσμο αυτόν τον μάταιο, δεν θα ‘θελαν ν’ αφήσουν!
Μα τότε, γιατί όλοι αυτοί, οι φερόμενοι ως «Μεγάλοι»
τον Κόσμο αναστατώνουνε, και την πληρώνουν άλλοι;
Γιατί, κάποιος κάποτε έδωσε εντολή, και κατακτήσανε νησί,
δήθεν γιατί, οι κάτοικοί του ήτανε, ομοεθνείς του οι μισοί;
Γιατί, άλλος γείτονας έπεσε, με αρκετή μανία,
και καταστρέφει μια χώρα διπλανή, σα να ‘ναι μάστιγα χρονία;
Γιατί, άλλος πρόσφατα προέβη, γκανγκστερικά σε απαγωγή,
εκλεγμένου αρχηγού κράτους, στη Νότια Αμερική;
Αυτά και άλλα πολλά γιατί, γυρεύουν απαντήσεις,
και την Ειρήνη επί της Γης, όποιον και αν ρωτήσεις.
Οι άνθρωποι δεν είναι αρνιά, για θυσία το Πάσχα,
είναι ψυχές θεόσταλτες κι όχι αναλώσιμα, για κάποιον που τα ΄χει «λάσκα».
Α. Παπατριανταφύλλου
