Τα όμορφά μας χωριουδάκια
πληγές που διαρκώς αιμορραγούν.
Μοιάζουν με φθινοπώρου δεντράκια
που ασταμάτητα φυλλορροούν.
Αν δεν έχουν την τύχη
να είναι τα Ζαγοροχώρια
ή τα χωριά του Πηλίου
να έχουν παράδοση κειμηλίου,
αν δεν έχουν θάλασσα
και αρχαιολογικούς τόπους,
τότε τίποτα δεν τα σώνει,
η ανέχεια και η ανάγκη τα ξεγυμνώνει.
Ρημαγμένα σπιτάκια, κενοτάφια
μιας εξαφανισμένης ακμής.
Τραγούδια και σεμνά εδάφια
μιας παρωχημένης εποχής.
Έχετε γεια καλά μας χωριουδάκια
με τις περιπέτειες που ζήσαμε κοντά σας.
Έχετε γεια μικρά μας ποταμάκια
που κολυμπούσαμε στα καθαρά νερά σας.
Γειτονιές μας φιλικές, αδελφικές
όπου κυριαρχούσε η αγάπη.
Σπιτάκια μας φτωχά και ταπεινά
που ήσασταν δύναμης και ευτυχίας χάπι.
Κατηγορώ όλους εκείνους τους ανεύθυνους
που έγιναν η αιτία
χωρίς καμιά δικαιολογία
να χάσει η πατρική γη
για τον Έλληνα κάθε αξία.
Δώστε κίνητρα στους ανθρώπους
να ξαναγυρίσουν στα χωριά τους
να ζουν ειρηνικά και αρμονικά
να φροντίζουν τη μάνα γη
και να τους ανταμείβει γενναιόδωρα αυτή.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
