Όταν πονάει η αγάπη
αγάπη δε λογιέται.
Είναι μαχαίρι στην καρδιά
που μονόπλευρα χτυπιέται.
Μα αν δεν πονάει και λιγάκι
καθόλου δε μετριέται
γιατί είναι άνοστη πολύ
και γρήγορα ξεχνιέται.
Όταν νιώθεις μοναξιά,
δεν είναι ολοκληρωμένη.
Δεν έχει δίχτυα γερά
κι από παντού είναι μπαλωμένη.
Όταν γεμίζει την ψυχή
και σου δίνει φτερά να πετάς
είναι μοναδική, ιδανική
ώστε όλα τα γεύεσαι και τα ανακλάς.
Άμα για ένα λόγο καλό διψάς
ποτέ δεν ξεδιψιέσαι
γιατί είναι μονόπλευρα, ανιαρά
και σύντομα παραιτιέσαι.
Όταν με της αγάπης το γλυκό κρασί μεθάς,
τότε πολύ γερά βαστιέσαι,
νιώθεις ανάλαφρα, φωτεινά
και το ίδιο κερνάς και κερνιέσαι.
Η αγάπη δρόμος στρωμένος ανθηρά
γεμίζει όλες σου τις αισθήσεις.
Φορτίζει τις μπαταρίες σου γερά
τον κόσμο να κυβερνήσεις.
Μάθε να αγαπάς τελικά
αυτούς που δεν πληγώνουν.
Τότε θα πεις ολοκληρωτικά
πώς γνήσια αισθήματα σε στεφανώνουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
