Ο πόλεμος της Ρωσίας στη γη της Ουκρανίας.
Ο πόλεμος Ισραήλ και Χαμάς στη λωρίδα της Γάζας.
Δυστυχώς αυτά επικρατούν στις ειδήσεις
και δεν έχουν λογικές εξηγήσεις.
Ότι χειρότερο για τις χώρες
που εμπλέκονται σε τέτοιες μαύρες ώρες
να θρηνούν τους λαούς
που δε φταίξανε και ζουν αυτούς τους χαμούς.
Από τα χρόνια τα παλιά
συνέβαιναν συνέχεια αυτά
αλλά δεν έχουν παραδειγματίσει
ώστε η λογική να τα καταψηφίσει.
Πόλεμοι επιθετικοί, κατακτητικοί,
πόλεμοι υπερασπιστικοί, αμυντικοί
με άπειρα προκύπτοντα προβλήματα
κι άλλα τόσα θύματα.
Κι αν μεν είναι απελευθερωτικοί
τότε είναι αναγκαστικοί.
Αν γίνονται για κατακτητικούς σκοπούς
τότε προκαλούνε πανικούς και σεισμούς.
Τα επακόλουθα είναι οδυνηρά,
πείνα, θάνατοι, συμπτώματα πνιγηρά.
Χάνει η μάνα το παιδί,
έρχεται μεγάλη καταστροφή.
Ούτε σύμμαχοι ούτε φίλοι,
δεν ξέρεις ποιος κρατά το καριοφίλι,
ποιος επιβουλεύεται την ύπαρξή σου,
ποιος καιροφυλαχτεί για τη ζωή σου.
Τι έφταιξαν οι αθώοι
να ζούνε με ένα μοιρολόι
απ΄όπου δε θα γλιτώσουν όλη τους τη ζωή
γιατί οι πόλεμοι είναι σκληροί.
Κι όλα αυτά για κάποιους αρχηγούς
που έχουν πονηρούς λογαριασμούς
να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία τους
και την υπερβολική αλαζονεία τους.
Πόσο καλύτερος θα ΄ταν ο κόσμος,
Θα μοσχομύριζε στην πλάση ο δυόσμος,
αν οι όλοι οι άνθρωποι αγαπούσαν την ειρήνη
και φρόντιζαν να βασιλεύει εκείνη.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
