Μου χρωστάω τα χρόνια τα εφηβικά
που δεν τα έζησα
παρά μόνο με το βιβλίο στο χέρι
έχοντας το μέλλον μου καρτέρι.
Ακούω για τα πάρτι τα νεανικά
της εποχής εκείνης
και λέω στον εαυτό μου που ήσουν εσύ
να γευτείς της νιότης το κρασί.
Μου χρωστάω τα όμορφα δειλινά
που δεν τα ένιωσα
με το αγόρι πιασμένοι απ’ το χέρι
να αντικρίζουμε το πρώτο αστέρι.
Πλατωνικά και γλυκά
να αντιμετωπίζουμε τον έρωτα
να ανεβαίνουμε της ευτυχίας τα σκαλοπάτια
με όνειρα γεμάτα τα μάτια.
Μου χρωστάω τις ώρες της απομόνωσης
να τις ζωντανέψω
και να πω έστω κι αργά τις έζησες
και τα αισθήματα της κατάθλιψης έσβησες.
Να ξεπεράσω ότι μου έρχεται στο νου αναδρομικά
και να πω φτάνει ως εδώ
ότι στερήθηκα
με άλλα μάτια να θωρώ.
Μου χρωστάω πολλά
αλλά ένα ένα τα βάζω στη σειρά
να τα ξοφλήσω
κι ότι μου έλειψε να το ζήσω.
Στο τέλος λογικά σκεπτόμενη
βγάζω τα παράπονα από την καρδιά
και λέω ευχαριστώ που έφτασα στα χρόνια αυτά
έστω κι αν στερήθηκα πολλά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
