Τι να συμβαίνει άραγε, και οι νέοι, δεν θέλουν να παντρεύονται;
Δεν νοσταλγούν την οικογένεια; Τους είναι βαρετή; Και δεν νοικοκυρεύονται;
Τους θέλγει η ανέμελη ζωή, ζωή χωρίς πολλές ευθύνες,
και θεωρούν, ότι η φροντίδα παιδιών και γονιών ανήκουνε σ’ εκείνες;
Είναι πολύ εγωιστικό, να μένει κάποιος μόνος,
να προτιμά μοναχικό κελί, σα να ‘ναι, στυγνός δολοφόνος!
Και είναι! Αφού συναινεί, στην μη συνέχεια της ζωής!
Δεν θέλει γάμο και παιδιά, για να ‘ναι ευτυχής.
Μα δεν γνωρίζει, ότι το δικαίωμα, να αρνείται, καν δεν το ‘χει;
Να σπάει τον κρίκο της ζωής, και να μένει, μόνος σε κάποια …κόχη;
Μα έτσι σταματάει ν’ αυξάνεται, ο πληθυσμός της χώρας!
Κι αυτός μόνος αναζητεί, και ψάχνει για …οπώρας;
Μήπως νομίζει πάντοτε, πως θα είναι πάντα νέος,
και ότι, δεν θα ‘ρθει η στιγμή, που θα ‘ναι, κι αυτός αποδιοπομπαίος;
Πως, θα ‘ναι για όλους βαρετός, θα θεωρείται ξένος,
και δεν θα βρίσκει άνθρωπο, θα ‘ναι αποδιωγμένος;
Κι όμως, θα έρθει η στιγμή, που ένας και μόνος θα απομείνει,
και θα βρεθεί να κείτεται, σε κάποια μονή κλίνη.
Μα τότε, θα ‘ναι πια αργά, ν’ αλλάξει καταστάσεις,
και τα ωραία που γνώριζε, θα του κρατούν …αποστάσεις!
Γι αυτό, είναι αδήριτη, κι απόλυτη η ανάγκη,
οι νέοι ν’ αναθεωρήσουνε, να διώξουνε τα άγχη!
Ας συναινέσουν, και ας βρουν, ένα ταίρι ο καθένας,
και να ‘ναι σίγουροι, πως μη ευτυχής, δεν θα ‘ναι πια κανένας!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
