Θα ξημερώσει, δε θα ξημερώσει
και πώς η τύχη θα μας τα στρώσει;
Θα είναι ένα λαμπρό, φωτεινό πρωινό
ή ένα μαύρο και σκοτεινό;
Με τι είναι το αύριο σπαρμένο;
Με τι μέτρα είναι ραμμένο;
Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει
κι αν καρπούς θα του φέρει να θερίζει.
Σήμερα χαίρεσαι κι ευχαριστιέσαι
και την άλλη μέρα δεν παρηγοριέσαι
όταν μέσα σε λίγες στιγμές
γίνονται πράξεις τραγικές, οδυνηρές.
Οι κόποι μια ολόκληρης ζωής
έγιναν ξαφνικά χαλάσματα ντροπής
όταν σωριάστηκαν οι κατοικίες πολιτών
παρασύροντας τα πάντα ορυμαγδόν.
Χιλιάδες τα αθώα θύματα
γιατί υπήρχαν κακότεχνα οικήματα
που κατέρρευσαν σαν πύργοι χάρτινοι
όταν η φύση χτύπησε άπονη.
Πώς να παρηγορήσεις τους ανθρώπους αυτούς
που βρέθηκαν να λυπούνται εαυτούς,
όταν από τη μια στιγμή στην άλλη
έμειναν χωρίς στέγη στο κεφάλι.
Μα το χειρότερο απ΄όλα
είναι που χτυπήθηκαν θανατηφόρα
και πολλοί έχασαν στα ερείπια τη ζωή τους
και άλλοι κάποιον οικείο ή το ίδιο το παιδί τους.
Μπράβο στους διασώστες που αγωνίζονται
παλεύουν χωρίς να απελπίζονται
όσους μπορούν να βγάλουν ζωντανούς
από γκρεμισμένους τοίχους γκριζωπούς.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
