Οι Στρατιώτες που έγραψαν την Ελληνική Εποποιία στα Βουνά της Αλβανίας, στέλνουν Μήνυμα πως όποιος έχει αδάμαστη Θέληση και Πίστη, μπορεί να νικήσει ισχυρότερους αντιπάλους – Ανάγκη Εθνικής Ομοψυχίας
Όταν αναλογίζεται κάποιος την ιστορία του Ελληνισμού συνειρμικά του έρχονται στο νου πέρα από τα επιτεύγματα στον τομέα των γραμμάτων και τεχνών, πέρα από τους μεγάλους φιλοσόφους και ιστορικούς κάποιοι άλλοι ιστορικοί σταθμοί.
Σκέφτεται με δέος τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων όταν αναλογίζεται τις Θερμοπύλες, τους τελευταίους μαχητές της Πόλης, τους υπερασπιστές του Μεσσολογγίου, τη θυσία των γυναικών της Νάουσας, τους ήρωες του Μακεδονικού αγώνα.
Το ίδιος δέος αισθάνεται κάποιος όταν μετά 73 χρόνια αναλογίζεται το έπος του 1940,το έπος που έγραψαν οι Έλληνες μαχητές στα χιονισμένα βουνά της Κορυτσάς και Β. Ηπείρου όπου κατατρόπωσαν τον Ιταλικό στρατό.
Η αξία του έπους του 1940 δεν έγκειται στο γεγονός ότι νίκησαν οι ΄Ελληνες αλλά στο γεγονός ότι ο Ελληνισμός τόλμησε και σαν ένας άνθρωπος από τον πρωθυπουργό Ι. Μεταξά μέχρι τον τελευταίο Έλληνα είπε ένα βροντερό ΟΧΙ χωρίς να λογαριάσει συσχετισμό δυνάμεων ούτε πιθανότητες νίκης η ήττας.
Αναλογιζόμαστε πολλές φορές πώς να ήταν οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών στην αρχαιότητα, πως ήταν οι αγωνιστές του 1821 και αισθανόμαστε δέος. Τους στρατιώτες που έγραψαν το έπος το 1940 τους γνωρίσαμε.
Ήταν οι πατεράδες και οι παππούδες μας, τους γνωρίσαμε σεμνούς και ταπεινούς στην καθημερινότητα, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Το ερώτημα που μπαίνει είναι πως αυτοί οι άνθρωποι που εμείς τους γνωρίσαμε σαν κοινούς ανθρώπους με όλα τα ελαττώματα και προτερήματα, πως μεγαλούργησαν το 1940, ποια φλόγα τούς μεταμόρφωσε και τους ανέδειξε στο ύψος των αρχαίων προγόνων.
Αυτοί οι σεμνοί και ταπεινοί πατεράδες και παππούδες μας απέδειξαν ότι η Ελληνική ψυχή είναι η ίδια. Αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να πει το παρών στο σάλπισμα των μεγάλων στιγμών της ιστορίας, πάντα όρθια και πάντα αγονάτιστη, έτοιμη να αγωνισθεί με βαθύτερη συνείδηση της ιστορίας αρκεί στη δεδομένη στιγμή να υπάρξει πραγματική ηγεσία. Αυτό αποδείχθηκε και το 1912 όταν ο Ε.Βενιζέλος ξέπλυνε την ντροπή του 1897 και κατάφερε να διπλασιάσει την Ελλάδα
Οι στρατιώτες που έγραψαν το έπος του 1940 στέλνουν διαχρονικό μήνυμα σε μας τους επίγονους. Αυτό που θέλουν να μας πουν είναι ότι στην ιστορία των Εθνών και λαών ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο, αλλά μερικές φορές μπορεί να κάνει και τρία. Δηλαδή πως όποιος έχει αδάμαστη θέληση, όραμα και πίστη μπορεί να νικήσει ισχυρότερους αντίπαλους.
Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι η πίστη στις αρχές και αξίες μας είναι ανάγκη ζωής.
Ανεμίζοντας τη σημαία της Ευρώπης πρέπει καθημερινά να βιώνουμε τις αξίες του Ελληνισμού και να τις προσφέρουμε στην σημερινή Ευρώπη σαν οδηγό για μιαν άλλη, πιο ανθρωποκεντρική, πορεία.
Το τρίτο μήνυμα είναι η αναγκαιότητα εθνικής ομοψυχίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 δίπλα στον δικτάτορα Ι. Μεταξά συμπαρατάχθηκε όλη η Ελλάδα (με δήλωσή του και ο φυλακισμένος ηγέτης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης) και το ΟΧΙ που είπε ο Ι. Μεταξάς ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, απηχούσε το συναίσθημα όλων των Ελλήνων γι΄ αυτό και μεγαλούργησε η Ελλάδα.
Οι στρατιώτες που έγραψαν το έπος του 1940 υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν αξίες και ιδανικά για τα οποία δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε.
Υπενθυμίζουν ότι στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται κι όλα κατακτώνται με αγώνες και θυσίες κι΄ ότι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε πάντα για την πατρίδα, την ελευθερία, την ανεξαρτησία, τη δικαιοσύνη και ότι ακόμα κανένα κομμάτι του Ελληνισμού δεν «κείται μακράν».
Δημήτρης Γαρούφας
Δικηγόρος, πρώην Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
