Δερμάτινα καθίσματα, στο αυτοκίνητό σου,
και είναι τόσο απαλά, φτιαγμένα με μεράκι,
μα απ’ όλα απαλότερο, το παιδικό χεράκι.
Το ύφασμα στα έπιπλα, από απαλό βελούδο,
το νιώθεις όταν ακουμπάς,
την ράχη σου στην πλάτη,
μα ακόμη απαλότερο, το παιδικό χεράκι.
Το φόρεμά σου το ακριβό, φτιαγμένο από μετάξι, όπου το νιώθεις απαλό, λες κι είναι αεράκι,
μα απ’ όλα ειν’ απαλότερο, το παιδικό χεράκι,
μα των λεφτάδων οι καρδιές,
σκληρές λες από ατσάλι,
σε όλη την φτωχολογιά, πόνο φέρνουν και ζάλη, γιατί θέλουν οι άρχοντες,
της γης οι πλουτοκράτες,
ενώνοντας τις μπίζνες τους, και κάνοντας παράτες, άνεργους να αφήσουνε, απ’ το προσωπικό τους, πιότερα ναν’ τα κέρδη τους,
εις το μερίδιό τους.
Σαν τι να ειπείς που οι άκαρδοι,
τους στόχους τους ενώνουν,
και όλα τώρα στην φτιαχτή,
την κρίση τα φορτώνουν,
μα του πλανήτη τους “σοφούς”,
ποιος τώρα θα μηνύσει;
‘Οταν διαλαλούσανε ότι η Παγκοσμιοποίηση,
τον κόσμο θα ωφελήσει; Κι αν κάποιοι στον
Μεφιστοφελή, πούλησαν την ψυχή τους, αυτοί για να περνούν καλά, μούλωξαν την φωνή τους.
Μην πείτε δεν υποπτεύονταν, έστω και λιγουλάκι, εγώ το υποπτευόμουνα. Εγώ το ανθρωπάκι,
πως τα πολλά ταξίματα και τα παχειά τα λόγια, ειν’ απ’ αυτά που κτίζουν,
“ανώγεια και κατώγεια”, κι ότι
στο τέλος οι ισχυροί, θα ωφεληθούνε μόνο,
και η δύστυχη η φτωχολογιά,
στο δάκρυ και στον πόνο.
Ναι, τώρα ο άνεργος γονιός,
πίνει πικρό φαρμάκι, αχ, νηστικό
θα κοιμηθεί, κι απόψε το παιδάκι,
με το ισχνό χεράκι.
Ο Θρακιώτης
Αλεξανδρούπολη
