Ακούμε πάντοτε συχνά
και βλέπουμε ακόμα
η νύφη και η πεθερά
πως κάνουνε αγώνα.
Αγώνας γίνεται σκληρός
σε κλίμακα μεγάλη,
το σπιτικό θα έλεγα
το φέρνουνε σε χάλι.
Και έτσι κάνουν δυστυχώς
μεγάλη φασαρία,
έστω και αν είναι πάντοτε
μικρή και η αιτία.
Ουδέποτε στο σπιτικό
οι γνώμες τους ταιριάζουν,
λίγες φορές μες στη ζωή
με γλύκα κουβεντιάζουν.
Στη νύφη και στην πεθερά
ποτέ δε βρίσκεις άκρη
κι οι δυο τους τα παράπονα
στα λένε με το δάκρυ.
Νομίζουν πάντοτε κι οι δυο
το δίκιο πως τις πνίγει
και έτσι ο καβγάς το σπιτικό
ημερόνυχτα το πλήττει.
Είναι πράγμα λυπηρό
που όλα αυτά συμβαίνουν,
οι πεθερές θα έλεγα
παντού να επεμβαίνουν.
Πότε με τον τρόπο αυτόν
και πότε με τον άλλον,
αυτό που θέλουν πάντοτε
πάνε να επιβάλουν.
Μα δυστυχώς περάσανε
τα χρόνια τα παλιά,
οι νύφες που δεν έβγαζαν
καθόλου τη μιλιά.
Τώρα αλλάξαν οι καιροί,
άλλαξε η συνήθεια,
αυτά που γράφω φίλοι μου,
δεν είναι παραμύθια.
Όλοι τα έζησαν αυτά
και τα έχουν περάσει,
γι’ αυτό τα γράφω κι εγώ
που έχω κάποια βάση.
Πρέπει να ζούνε χωριστά
σε ξέχωρο σπιτικό,
για να έχουνε παντοτινά
ομόνοια και αγάπη.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδος
