Έμοιαζε παλατάκι το σπιτάκι με την αυλή,
όπου μοσχοβολούσε άρωμα το γιασεμί
και μεις παιδιά μικρά, ήρωες παραμυθιού,
ζούσαμε χαρούμενα στο σώμα και στο νου.
Μέλημά μας το παιχνίδι το τρελό
και το διάλειμμά μας παιχνίδι κι αυτό.
Κανένα σύννεφο δε σκίαζε του μυαλού τα όνειρα.
Καμιά μπόρα δε πλημμύριζε τα σχέδια τα κουτοπόνηρα.
Εκεί γνωρίσαμε του έρωτα τα σκιρτήματα.
Εκεί γράψαμε τα πρώτα μας ποιήματα
κι όταν η απογοήτευση έβρεξε με δάκρυα τα μάτια
νέα αρχή ξεκινήσαμε μαζεύοντας τα κομμάτια.
Την άνοιξη κυνηγήσαμε και το καλοκαιράκι,
σιγά σιγά πεταχτήκαμε σαν τρυφερό βλασταράκι,
μα και τους χειμώνες παλέψαμε, προσπαθήσαμε,
με όλες τις δυνάμεις μαςπροχωρήσαμε.
Ταξίδια σχεδιάσαμε με τρένο και με πλοίο,
σελίδα σελίδα γράψαμε της ζωής μας το βιβλίο
κι όταν τον κόσμο ζήσαμε μ’ όλες μας τις αισθήσεις
εκεί ξαναγυρίσαμε με καθαρές αναμνήσεις.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
