Δ’ και τελευταίο μέρος
Όπως το πολιτικό μίσος είναι το χειρότερο από όλα τα μίση, έτσι και οι κυνηγοί ιδεών είναι πολύ χειρότεροι, ακόμη και από τους κυνηγούς κεφαλών.
Μόνο που στην περίπτωση που συζητάμε υπήρξε μονομερές πολιτικό μίσος. Ο ίδιος έδινε όχι μόνο τόπο και χώρο, αλλά χώρα, στην οργή.
Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Ανεπανάληπτες στιγμές ζήσαμε οι συναθλητές του, όπως μας έλεγε. Μόνο που οι στιγμές δεν στέκονται. Ο χρόνος τους είναι απειροελάχιστος. Και ας έλεγε ο Αϊνστάιν: “Στιγμή, πόσο είσαι ωραία, στάσου”. Όπως και ο ήλιος, ας πω κι εγώ: “Ήλιε πόσο ωραίος είσαι, στάσου”, που όμως εκείνος, όχι μόνο δεν στέκεται αλλά και δεν κουράζεται καθόλου, κινούμενος, όπως φαίνεται από τη γη, αενάως.
Μιλούν πολλοί για δολοφονία χαρακτήρων. Στην περίπτωση του Μιχάλη υπήρξε τετελεσμένη δολοφονία Πολιτικής ταυτότητας. Ιδεών, Πολιτικής και Ηθικής. Και όλα αυτά, απέναντι σε έναν άνθρωπο που συνέγραψε, μαζί βέβαια με άλλους έξη, την ιδρυτική διακήρυξη!
Κι οι “εκτελεστές” ήταν πασίγνωστοι κομματικοί αξιωματούχοι. Οι οποίοι μετά του βοηθητικού προσωπικού, δεν τον επέτρεπαν κάποτε να συμμετάσχει στις Κεντρικές Επιτροπές, όπως με έλεγε, επικαλούμενοι, ότι ήταν στρατιώτης.
Αυτή ήταν και είναι η Πολιτική Κομματική Ελλάδα. Μόνο που αυτό δεν είναι Ελλάδα.
Φυσικά και το “ουδέν κακόν αμιγές καλού” ουδόλως ισχύει. Ότι του βγήκε σε καλό. Γιατί ναι μεν θα αντιτείνει κανείς ότι δόθηκε η ευκαιρία ώστε να υπάρξουν νέα διανοητικά και πολιτικά άλματα και συγγραφή νέων βιβλίων, όπως επίσης ακούγονται και σήμερα θετικοί σχολιασμοί ότι δεν έγινε Υπουργός και ούτε καν Βουλευτής. Όμως όλοι αυτοί είτε εκ προθέσεως είτε εξ αγνοίας αδικούν την αλήθεια και την πραγματικότητα. Η οποία, σε ότι αφορά το εν λόγω μόρφωμα, οφείλει να ξαναγραφεί.
Επίσης και οι σημερινοί του εκθειαστές, από που και ως που γνώριζαν ότι ως Υπουργός θα ήταν μια από τα ίδια; Και πως ήξεραν ότι δεν θα χάραζε ένα διαφορετικό δρόμο προτείνοντας και παρασύροντας τους άλλους συναδέλφους του να τον ακολουθήσουν και εκείνοι στο δρόμο της Αρετής;
Και γιατί, μια από τα ίδια, αν όχι και χειρότερα, συναντώνται σε όλα τα κομματικά μορφώματα. Για να μη τα πω τερατώματα. Και γιατί όλα τους είναι αντικόμματα. Κι αυτό που κάνουν είναι από ψευδοπολιτική έως αντιπολιτική. Και για αυτό τα άφησε κι έφυγε ο κόσμος.
Η πολιτική Ελλάδα είναι το Κοινό Μπαρμπέρηδων που μαθαίνουν την κουρευτική, στου κασίδη το κεφάλι. Και αυτό πότε; Όταν η Πολιτική οφείλει να είναι η πιο Σπουδαία Τέχνη. Να είναι η Πρόβλεψη και το Σχέδιο. Και μαζί και η χαρά.
Στην Αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν ιδιωτεία, βλακεία δηλαδή, τη μη ενασχόληση με τα κοινά. Ενώ σήμερα έχουν αντιστραφεί πλήρως τα πράγματα. Ιδιωτεία δηλαδή βλακεία είναι η συμμετοχή σε αυτό το Πολιτικό λεγόμενο παίγνιο.
Γι’ αυτό και εγώ έχω να πάω να ψηφίσω από το έτος 2000. Όταν, ως Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση, μας δολοφόνησαν με τα τηλεοπτικά τους drones. Τις ΥΕΝΕΔ.
Οι οποίες βέβαια συνεχίζουν να ζουν και να βασιλεύουν. Απλά τώρα είναι χρώμα τουρκουάζ.
Αν αυτό είναι Δημοκρατία, εμείς δεν θέλουμε να ανήκουμε σε αυτή. Ούτε να νομιμοποιούμε με την ψήφο μας.
Γιατί στην Ελλάδα των τηλεοπτικών Drones και της ηλεκτρονικής φορμόλης για την Πολιτική και τη Δημοκρατία, δεν υπάρχει άλλη Δημοκρατία, από τη μη συμμετοχή. Μόνο που στα λεξικά, η ιδιωτεία πρέπει να σταματήσει να έχει την έννοια της βλακείας.
Το έτος 2000, οι πρώην Δημοκράτες του μορφώματος βρήκαν και έκαναν. Και δυστυχώς πρώτοι που τους πίστεψαν ήταν οι Πόντιοι και οι Θράκες.
Εμείς είπαμε και λαλήσαμε και αμαρτίαν ουκ είχαμε. Αλλά Θρακιώτες και Πόντιοι να γίνουν Βαραβάδες, μας ξεπέρασε πολύ. Ειδικά οι Πόντιοι δεν φέρθηκαν ούτε σαν τον συνονόματό τους, Πόντιο Πιλάτο.
Τέλος πάντων, το στίγμα των Κόντρας, μπορεί ακόμη και σήμερα να απαλειφθεί. Μαζί με τους Θράκες να αναλάβουν να γίνει αποδεκτή η πρόταση: Ο Διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού να επονομαστεί: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Αν δεν το κάνουν και τώρα, θα απέχουν ελάχιστα από το “τρις εξαμαρτείν”. Το “δις” των εκλογών του 2000, και των Ευρωεκλογών του 2004, να μη γίνει “τρις”. Να μη τριτώσει το κακό δηλαδή.
Ίσως πάντως αγνοούν το τι περάσαμε την προεκλογική περίοδο του 2000. Όταν η εις βάρος μας τροχιοδεικτική βολή ρίχτηκε στα γραφεία μας, στη Φιλελλήνων 8, με τους πρωθυπουργούς και υπουργούς, μέσω του Ερυθρού Σταυρού που συνέδραμαν να μπουν σε δυο ορόφους πάνω από εμάς οι επιτελείς μετά του κόμματός τους, του ΛΑΟΣ.
Εμείς οι “Αριστεριστές” και “Εθνικιστές”, στην ίδια πολυκατοικία με το ΛΑΟΣ. Η επιχείρηση θόλωσης, σε όλη της την έκταση. Αν δε προστεθούν κι οι αθρόοι χρηματισμοί των τηλεοπτικών σταθμών, αντιλαμβάνεται κανείς τι συνέβη.
Το ότι οι επιγενόμενοι εμπνεύστηκαν από το αρχαίο: “Άμμες δε γ’ εσσόμεθαπολλώ κάρρονες“, ως προς τους χρηματισμούς των Μέσων, δεν είναι και κανένα πλυντήριο SKIP. 29 κατασκευαστές το προτιμούσαν, όχι δυο τρία κυβερνητικά στελέχη. Ούτε για τους μεν ούτε για τους δε.
Γι’ αυτό και πιο πάνω παινεύτηκα για τα της Θρακικής Εκκλησίας. Δεν ήταν παίνεμα. Είναι μια λέξη που και αυτή έχει το μι και το νι. Είναι “άμυνα”. Έστω και μετά από 25 χρόνια, όφειλα να την κάνω.
Και από τη στιγμή που τα χαΐρια όλων τα είδαμε, έως ότου ανατείλει η Τέταρτη Δημοκρατία, και οι δυο τετραετίες για τους Βουλευτές, θα παραμένουμε σπίτι. Υπακούοντας στην εντολή των πολιτών που το 2000 μας έστειλε εδώ.
Και παρόλο που διαφωνώ με τη λεγόμενη υπακοή στη μοναστική ζωή, θα την τηρήσω, όσο ζω.
Ίσως μια αμυδρή ελπίδα να υπάρχει στον ορίζοντα: “Η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, και οι έως δυο τετραετίες, για τους Βουλευτές”.
Μόνο που αμφότερα τα μείζονα αυτά ζητήματα, είναι απορριπτέα από τα υπαρκτά αντικόμματα κόμματα. Των οποίων οι επικεφαλής ούτε καν τα ψελλίζουν. Το ίδιο και τα Πανεπιστήμια.
Στη γεωμετρία η δική μας γραμμή και η γραμμή της Επίσημης Πολιτικής Ελλάδας λέγονται ασύμβατες. Αυτό διότι δεν συναντώνται πουθενά. Στην ιστορία λέγονται ασύμβατες διαδρομές. Στην Πολιτική συνιστούν “μια Οδυνηρή και ατέλειωτη Παρακμή”. Αυτή είναι η ακροτελεύτια φράση που έγραψε ο επίσης αείμνηστος Κώστας Βεργόπουλος.
Μια παρακμή που οι επιταχυντές της, σαν τα Τέμπη, τις Ακρίβειες, τις Αγορές, και τα διάφορα ΟΠΕΚΕΠΕ, όλα, πληθώρας ένεκεν, πληθυντικά, την καθιστούν μη αναστρέψιμη. Και επιπλέον με τον επικεφαλής του φορέα, κινούμενο επί προδιαγεγραμμένης τροχιάς, να ετοιμάζεται σαν έτοιμος από καιρό, να αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια που χάνει.
Κατά τα άλλα, το κενό που παραμένει με τη φυγή από τη ζωή του Μιχάλη έχει να κάνει με την εξέλιξη μιας πλούσιας γραπτής κληρονομιάς που αφήνει. Τα δικά του Άπαντα.
Είθε ένα Πανεπιστήμιο, π. χ. το Δημοκρίτειο ή το Αριστοτέλειο ή το Καποδιστριακό ή ακόμη και η Ακαδημία των Αθηνών, να τα εκδώσει. Νομίζω τα βιβλία του είναι 27 στο σύνολό τους.
Εκτός κι αν τους προλάβει η Βουλή των Ελλήνων. Που όπως ξέρω, ο Πρόεδρός της, Νικήτας Κακλαμάνης, ξέρει πολύ καλά περί τίνος πρόκειται. Μόνο δεν ξέρω αν θελήσει να επιστρέψει δημιουργικά στην ιστορία ή αν συνεχίσει να είναι οργανικό μέρος της παρακμής που έλεγα.
Ελπίζω, να μην επηρεαστεί από τη στάση ενός πρώην Προέδρου της Βουλής, απέναντι στους 14 τόμους της Ποντιακής Γενοκτονίας, που έχει συγγράψει ο Καθηγητής Κώστας Φωτιάδης.
Χρήστος Κηπουρός
