Β’ Μέρος
3. Ο Πολιτικός Φιλόσοφος Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Είναι η συνέχεια των Αριστοτέλη, Δημόκριτου, Πλάτωνα και Πρωταγόρα. Με δυο τρεις, εκ των οποίων είναι και συμπατριώτης τους. Δεν λέω τρεις, γιατί οι απόψεις έως που εκτεινόταν η Αρχαία Θράκη, διίστανται.
Πολλοί σχολίαζαν αρνητικά τις μνημονεύσεις που έκανα στις δηλώσεις στη Βουλή, λέγοντας, ότι κάθε τόσο, επαναλάμβανα το όνομα του Μιχάλη. Εγώ ήξερα καλά τι έκανα. Οι σχολιαστές;
Αγνοούσαν ότι δεν υπήρξα Κλώνος, Υιός, Γεννηματάς, Παπούλιας ή Σημίτης. Και ότι μετά από 15 χρόνια Πολιτικών Σπουδών στη Πανεπιστημιακή του Σχολή, με συνεργασία επί δεκαετία στην Κ. Ε. και επί επτά έτη στη Βουλή, ως ένας και μοναδικός εκπρόσωπος των ιδεών αυτών, ότι θα ήταν λογικό να αρχίσω τις δικές μου ανασκαφές σε νέες σπάνιες γαίες προς παραγωγή διανοητικών, πολιτικών και ηθικών προϊόντων, προτού αρχίσει μέσα στην επόμενη 25ετία μορφωτικής αυτοδυναμίας, να λειτουργεί ένα αρτεσιανό φρέαρ ιδεών και πολιτικής.
Από τις εργασίες για την Πολιτική Γεωοικονομία και τη Γεωοιοκονομική Δημοκρατία, έως την εμβληματική ιδέα ως προς τη Θρακική Διώρυγα. Για την έμπνευση της οποίας το 2007, ναι μεν σεμνύνομαι, μια και ο Πρόεδρος της Τουρκίας την “εμπνεύστηκε”, το 2011, όμως ταυτόχρονα λυπάμαι, που η Διώρυγα της Πόλης σχεδόν έχει ολοκληρωθεί ενώ η Θρακική δεν έχει εισαχθεί καν στους ενθάδε θεσμούς.
Ένα ακόμη δείγμα της ανώτερης ποιοτικά διανοητικής και πολιτικής μας σχέσης είναι ο τίτλος της σημερινής εργασίας. Μπορεί να υπάρχουν κατά την εξιστόρηση εκτεταμένες προσωπικές μου αναφορές και παρεκβάσεις, και ίσως θα μπορούσα να επιλέξω ως τίτλο το: “Ο Μιχάλης κι εγώ”, μια και η αγαθή τύχη επέτρεψε να τον γνωρίσω καλύτερα από όλους, όμως θα όφειλα να ζητήσω μια ταπεινή συγνώμη, αν δεν επέλεγα τον ύπερθεν αναγραφέντα τίτλο.
“Συνοπτικά, ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού, μια ιδέα που οραματίστηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, εξελίσσεται σε απτό, στρατηγικό έργο μεταφορών και ενέργειας με σημαντικές γεωπολιτικές προεκτάσεις”.
Περικοπή από την “AI”, το πρωί της 22ας Νοεμβρίου 2025,
Η εγκυκλοπαίδεια wikipedia.org σημειώνει ότι στη Γαλλία είναι καταγεγραμμένοι
90 φιλόσοφοι, ζώντες τε και τεθνεώτες, καταχωρημένοι σε 90 σελίδες. Η Ελλάδα;
“Εκφράζονται Ευχαριστίες στο Γιάννη Κουκάκη που ζει στο Παρίσι και που συνέθεσε τις δυο εικόνες-εξώφυλλα των ισάριθμων κειμένων”.
Κείμενο
Η πολιτική, κατά το Δημόκριτο, είναι Σπουδαία Τέχνη. Κατά το Μιχάλη είναι Πρόβλεψη και Σχέδιο μαζί. Όπως επίσης και Χαρά. Τέτοια χαρά πήρα και εγώ το πρωί της 22ας Νοεμβρίου 2025, με τα όσα διάβασα για το Διάδρομο Αλεξανδρούπολης- Οδησσού, στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ναι μεν δεν μνημονεύει τα προχθεσινά μας κείμενα, όμως σημειώνει επί λέξει, λέξεις μας σημαδιακές. Συνοπτικά όπως λέει, γράφει την ουσία της πρότασής μας.
Η φράση της AI: “Ο διάδρομος Αλεξανδρούπολης-Οδησσού, μια ιδέα που οραματίστηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης” είναι όλα τα λεφτά. Πως να μη χαρούμε λοιπόν;
Και στις τρεις το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, με πιο ενισχυτικά και συγκεκριμένα λόγια ακόμη, για την έτι περαιτέρω ισχυροποίηση της πρότασής μας, η AI σημειώνει: “Ωστόσο, ο ίδιος ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (που πέθανε τον Μάρτιο του 2024) είχε προτείνει τη δημιουργία αυτού του διαδρόμου πριν από περίπου 35 χρόνια, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Λόγω της συνεισφοράς του και της σύνδεσής του με την περιοχή (καταγόταν από το Αετοχώρι Αλεξανδρούπολης), υπάρχει μια πρόσφατη πρωτοβουλία από τον Δήμο Αλεξανδρούπολης να ονομάσει μία οδό στην πόλη προς τιμήν του”.
Χαιρόμαστε που σημειώνει ότι η πρόταση για τη δημιουργία του διαδρόμου έγινε από τον ίδιο άνθρωπο, στα 1990!
Στη δική μας πρόταση για την επονομασία του διαδρόμου μιλήσαμε, μεταξύ άλλων, για το Κοινό Ποντίων Ευγενών και τη “συνάντηση” του Μιχάλη με τους Ευγενείς Υψηλάντες. Σήμερα έρχεται το Κοινό Ελλήνων Ευγενών. Η μέσω Σημειωτικής και Προσωπολογίας “συνάντηση” του Μιχάλη με τον επίσης εκ καταγωγής Ευγενή και Εθνικό Ποιητή Διονύσιο Σολωμό.
Δίπλα στα υψηλά ιδανικά των δύο που αποτελούν βασικό κριτήριο για τον Ευγενή Άνθρωπο, και είναι Κοινός τους Τόπος, υπάρχει το Κοινό της σκέψης στα Ιταλικά και του λόγου στα Ελληνικά.
Από το “Εθνικό είναι το αληθές”, στο “Εθνικό είναι η μη λήθη”. Η μνήμη δηλαδή εννοιολογικά, όσο κι η αλήθεια, που ετυμολογικά βγαίνει από το α το στερητικό και τη λήθη, μαρτυρούν τη σημειωτική σχέση ανάμεσα στα δυο πρόσωπα.
Όπως γίνεται το ίδιο, από τον Εθνικό ύμνο προς την Ελευθερία, έως τον Ελληνικό λόγο για την Απελευθέρωση των Λαών.
Ας μη πάω στο Κοινό των Κόντρας κακοκαρδίζοντας αναδρομικά τους ενάντιους απέναντι στον Επτανήσιο Ραγκαβήδες, όσο και τους απέναντι στον “Τεμέτερον” Βαραβάδες.
Χαιρόμαστε επίσης για το ότι: “Μορφωτικά και Πολιτικά Λεφτά Υπάρχουν”. Για να θυμηθώ κι εκείνη την ανεκδιήγητη παράφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά φράσης, που μόλις είπα.
Και βέβαια, ναι μεν απέναντι στη χαρά αυτή, η θλίψη για τη φυγή του Μιχάλη μετριάζεται, αν δεν γίνεται δυναμική ως προς την αποδοχή της διανοητικής, πολιτικής και ηθικής του κληρονομιάς, όμως συνεχίζει να υπάρχει μια κατήφεια για την υπαρκτή Πολιτική Ελλάδα. Από την οποία, τα Λεφτά που έλεγα πριν, λάμπουν δια της απουσίας τους.
Από το Μητσοτάκη ως τον Τσίπρα κι ως τους άλλους υποψήφιους πρωθυπουργίσιμους, που δεν έχουν ακόμη κατανοήσει ότι το όνομα: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης” δεν είναι μόνο μνήμη.
Ούτε μόνο εθνικό, διανοητικό, πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο των γραπτών της ιστορίας και της ίδιας της χώρας.
Είναι επίσης μεγάλη πολιτική πρόσοδος. Τόσο ως προς τη γεωπολιτική, όσο και ως προς τη γεωοικονομία. Και κυρίως, ως προς τη γεωηθική.
Επιπλέον τον διέκρινε μια σεμνότητα, η οποία ήταν σαφώς μεγαλύτερη από εκείνη του Πλάτωνα που έλεγε: «δεν πρόκειται να ευτυχήσουν οι Πόλεις , αν δεν φιλοσοφήσουν οι βασιλείς ή δεν κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι», υπονοώντας προφανώς φιλοσόφους, όπως ο ίδιος.
Και με δεδομένες τις Πλατωνικές, όσο και τις Αριστοτελικές αναφορές στην κεντρικότητα της έννοιας “Πόλις”, ο διανοητικός και πολιτικός θησαυρός του site: “Πόλις-Αγορά”, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Είναι η αναγεννητική έκφραση της Αρχαίας Αθήνας μετά της ομώνυμης Ελληνικής Πολιτικής Σκέψης, Παιδείας και Δημοκρατίας, καθώς και της Εκκλησίας του Δήμου. Είναι η συνέχεια των Αριστοτέλη, Δημόκριτου, Πλάτωνα και Πρωταγόρα. Με δυο τρεις, εκ των οποίων είναι και συμπατριώτης τους. Δεν λέω τρεις, γιατί οι απόψεις έως που εκτεινόταν η Αρχαία Θράκη, διίστανται.
Συνεχίζεται…
