Κάθισε η γιαγιά να εξηγήσει
τα παιχνίδια που στα παιδικά της χρόνια έχει ζήσει.
Το εγγόνι όλο απορία τη ρωτούσε
και τα λόγια της ρουφούσε.
Κρυφτό, κυνηγητό, μηλάκια,
παιχνίδια διάφορα με ξυλάκια και πετραδάκια.
Γέμιζε η γειτονιά άνετα με παιδιά
καθότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα πολλά.
Οι μαμάδες ήταν ήσυχες
γιατί δεν κυκλοφορούσαν μορφές περίσσιες.
Ο καθένας γνώριζε το γείτονά του
κι ένιωθε πως έχει το παιδί τον θώρακά του.
Τα σπίτια χαμηλά με αυλές
ήταν σαν παιδικές χαρές
όπου η κούνια στο δεντράκι
κρεμόταν από το σχοινάκι.
Χρόνια ανέμελα παιδικά
χωρίς το άγχος για το μετά
κι όμως τα παιδιά ωρίμαζαν
και στην πορεία ήκμαζαν.
Γιαγιά ωραία πρέπει να ήταν τα παιχνίδια αυτά.
Τώρα δεν έχουμε εικόνα καμιά.
Άλλα παίζουμε και μας νοιάζουν
με τα κινητά και τους υπολογιστές που ταιριάζουν.
Ναι παιδί μου, σήμερα άλλα τα ενδιαφέροντα των παιδιών
λόγω των συνθηκών των τωρινών.
Δίνουν σε άλλα πράγματα βαρύτητα
και θέλουν να τα γνωρίσουν με ταχύτητα.
Έρωτας, τσιγάρο, ποτό
είναι στο σημερινό κυνηγητό.
Είναι σε πρώτη προτεραιότητα
γιατί νομίζουν ότι αυτά έχουν ποιότητα.
Πως να δώσεις στους νέους να καταλάβουν
ότι όλα θα τα προλάβουν.
Όλα την κατάλληλη στιγμή
όταν θα είναι ήρεμοι και λογικοί.
Ότι για όλα υπάρχουν κλαδιά στης ζωής τους το δέντρο
και ότι το πιο σπουδαίο στο κέντρο
είναι να φτάσουν τα μηνύματα να κατανοήσουν
και σωστά να τα αντιμετωπίσουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
