Ήτανε βραδάκι σε μια ανηφοριά
όταν αισθάνθηκα την παρουσία σου δίπλα μου
να με πλησιάζει, να μου μιλά
ανάμεσα σε ένα πλήθος συμμαθητών.
Ήμασταν παιδιά σε εκδρομή
άβγαλτα και αθώα
όταν χτύπησε η καρδιά
για πρώτη φορά.
Μα ήτανε γραφτό να μη συνεχιστεί
αυτό το όμορφο παραμύθι
που ξεκίνησε για μας τους δύο.
Ήρθε ένας χωρισμός
που άλλαξε τις πορείες μας.
Μα να ξέρεις πως θα έρθω να σε βρω.
να ζήσουμε σε ένα κόσμο δίκαιο
σε ένα κόσμο αγνό.
Να με περιμένεις.
Φτερά θα βγάλω να πετάξω.
Θα ψάξω από άκρη σε άκρη,
πιθαμή προς πιθαμή.
Μα τι λέω
τώρα πια είναι αργά.
Άφησες τα εγκόσμια
για των αγγέλων τη γειτονιά.
Έφυγες με το παράπονο
για το κορίτσι αυτό το άμυαλο
που δεν ήξερε να αγαπά.
Πλήγωσα μια καρδιά
από μεγάλη αποκοτιά.
Ήταν της μοίρας μου γραφτό
στη δική σου στράτα να μη διαβώ.
Αν κάποτε υπάρξει κάποια στιγμή
που θα βρεθούμε απέναντι εγώ κι εσύ
συγνώμη θα σου πω
γιατί το ξέρω φταίω εγώ.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
