Φεύγεις μου λες χωρίς πολλή σκέψη.
Πού πάνε τα αισθήματα που για μένα είχες θρέψει;
Από τη μια στιγμή στην άλλη
γίναν στάχτη και τα πήρε η ανεμοζάλη.
Φταίω εγώ που σε πίστεψα
και κάθε τι στη ζωή μου αχρήστεψα
προκειμένου να είμαι στο πλάι σου
ο άγγελός σου στο προσκεφάλι σου.
Πόσο ψεύτρα είσαι ζωή.
Τάζεις όνειρα και χαραυγή
σε όποιον εύκολα μαγεύεται
και σε εμπιστεύεται.
Φταίω και το παραδέχομαι
πως κακώς αποδέχομαι
ότι δεν αξίζει να προχωρήσει
εάν λάθος κλίμα δημιουργήσει.
Τι να την κάνεις μια ζωή χωρίς αγάπη,
όταν δε βγάζει σε κανένα μονοπάτι,
όταν μόνο εμπόδια σου φέρνει
και κάθε αξιοπρέπεια σου παίρνει;
Τι να σώσεις σε μια σχέση
που έχει προ πολλού υποπέσει
σε αδιαφορία και απάθεια
και ζει πλέον σε αδράνεια;
Καλύτερα μόνος στο δρόμο
παρά με ένα ασύμφορο πόνο
που φέρνει ένας συμβιβασμός
υποχρεωτικός και οδυνηρός.
Καλύτερα φίλος με τον εαυτό σου
να εκτιμάς κάθε τι δικό σου.
Ότι θέλεις να το διεκδικείς
παρά να τον περιφρονείς.
Κατάλαβε μάλλον ο καθένας από εμάς
πως δεν αξίζει να χολοσκάς
και συνέχεια να συγχωρείς
χωρίς ποτέ να εκτιμηθείς.
Γι αυτό συνέχεια ακούμε για χωρισμούς.
Δεν κρατούνε πλέον περιορισμούς.
Ότι προϋπήρχε διαλύουν
χωρίς ιδιαίτερα να το αναλύουν.
Τάνια Στεφάνου Τσαβδάρη
