Μανώλης Αγγελόπουλος,
τον ξέρουνε κι οι πέτρες,
Λυκούργος Αγγελόπουλος,
πιο λίγοι αυτόν τον ξέρουν.
Βάρδος ο πρώτος λαϊκός,
με τη φωνή τη μπάσα,
αγγέλων ο άλλος αοιδός,
βυζαντινό αηδόνι.
Πριν χρόνια ο πρώτος έφυγε,
μα αξέχαστη η λαλιά του,
ο δεύτερος μας άφησε,
ο αξέχαστος, πριν μέρες.
Λυκούργε, εγώ σε γνώρισα
– τύχη αγαθή – πριν χρόνια,
στου Αγίου Παντελεήμονα,
καθολική εκκλησία,
στην Κολωνία. Η Θεανώ
την έχτισε και πήγε
εκεί του Αγίου λείψανα,
πριγκίπισσα απ’ την Πόλη.
Εκεί ως αυτοκράτειρα
των Γερμανών την θάψαν
κι ετότες τα χιλιόχρονα
γιορτάζαν της ταφής της.
Χίλια ενιακόσια ήτανε
και ένα, όταν ήρθες,
κι οι Γερμανοί θαυμάζανε
που σε άκουσαν να ψάλλεις
μες στο ναό, κι οι ορθόδοξοι,
μαζί κι εγώ, που ως τότε
δεν σε ήξερα. Μια η άποψη,
όλοι μεταρσιωμένοι.
«Wie schön!» να λένε ακούγαμε
και «Wunderbar!» και θέλαν
οι Γερμανοί να μάθουνε
περσότερα, ρωτούσαν.
Έμαθα αργότερα πολλά
για σένα, και μαθαίνω
ακόμα περισσότερα,
κι έχω να μάθω ακόμα.
Η χορωδία σου κι εσύ
τη μελωδία αγγέλων
στην Οικουμένη ολόκληρη
πολλές φορές την πήγαν.
Σε άκουγα απ’ το ράδιο
Σάββατο την εσπέρα,
να ψέλνεις στο αναλόγιο
στην Άγια την Ειρήνη,
στο κέντρο εκεί των Αθηνών,
εις την οδόν Αιόλου,
κι άκουσα αίφνης σήμερον
πως έφυγες για πάντα.
Δεν ήσουν σταρ, γι’ αυτό για εσέ
ουδέ οι τηλεοράσεις,
τα ραδιόφωνα ουδέ
το ’παν· μα αστέρι ήσουν.
Λυκούργε, αξεπέραστος
ήσουν και θα ’σαι πάντα,
γιατί είχες ήθος άρχοντος,
γνώση άριστη και πάθος,
φωνή αγγέλου, που έφτανε
στο τέλειο, κι όμως πάντα
το σύνολο πρυτάνευε
για σένα, η χορωδία.
Ψάλτες πολλοί, μα άξιος
το έργο να συνεχίσει
ποιος είναι τάχα; Επάξιος
με εσέ κανείς πιστεύω.
Θα μείνουν τα κιτάπια σου,
κι από σι ντι ή κασέτες
τα «πα, βου, γα», τα «δη» σου
κι αυτά θα μείνουν, όμως
ποτές ξανά δεν θα ακουστεί
το αηδονολάλημά σου,
σαν τη γλυκιά σου τη φωνή,
ποτές καμιά στον κόσμο.
Μανώλης ο Αγγελόπουλος,
πια αντάμα κι ο Λυκούργος,
θα άδουνε κι ο Παράδεισος
θα γίνει ακόμα πιο ώριος.
Τον πρώτο δεν αντάμωσα,
τον δεύτερο μια μόνο
φορά, μα για ένα αντάμωμα
και με τους δυο ελπίζω.
Wie schön! (βιί σοόν) = τι ωραία, υπέροχα!
Wunderbar!(βούν-νταα(ρ)μπαα(ρ)) = θαυμάσια, υπέροχα!
Πιστεύω, θα γνωρίζετε ότι, την προπερασμένη Τρίτη, 20 του μηνός, εκοιμήθη ο Λυκούργος Αγγελόπουλος, σε ηλικία 73 ετών. Ήταν Άρχων Πρωτοψάλτης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως (τίτλος) και επί χρόνια, μέχρι τον θάνατό του, διετέλεσε πρωτοψάλτης της Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου των Αθηνών. Υπήρξε ιδρυτής και χοράρχης της περίφημης Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας (ΕΛΛΒΥΧ), με παρουσία, είτε σε αναλόγια είτε με παραστάσεις, σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Η χορωδία, πάντοτε υπό τη διεύθυνσή του, έχει παρουσιάσει και έντονο δισκογραφικό έργο. Ο ίδιος, άριστος γνώστης και της ευρωπαϊκής μουσικής, συνεργάστηκε με γνωστούς κλασικούς μουσουργούς. Διακρινόταν για το ήθος του, τη μελωδικότητά του, την επιμονή στη λεπτομέρεια, καθώς και στην πιστή τήρηση του τυπικού, όχι όμως για λόγους τυπικούς, αλλά ουσιαστικούς, σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή στη λατρεία.
Ο Θετταλόθραξ
