Ως πότε θα ανέχεσαι
περήφανε Θρακιώτη,
να υποτιμούν τον τόπο σου,
τη Θράκη, τη Ροδόπη;
Χρόνια εβδομήντα μα και δυο
έχεις ελευθερίας.
Κι όμως δεν είσαι λεύτερος.
Νοιώθεις να ‘σαι …παρίας.*
Είσαι ο φτωχός ο συγγενής
του αδηφάγου “κέντρου”.
Λες και δεν είσαι και εσύ
κλαδί του ίδιου δέντρου.
Μόνο να δίνεις, σου ζητούν,
κι ουδέποτε να παίρνεις,
ακόμη κι αν κατσάβραχα,
αντίς για γης σου, σπέρνεις!
Σου τάζουνε ανάπτυξη.
Μα ανάπτυξη δε βλέπεις.
Κι απ το ενδιαφέρον τους …
μόνον, αλαζονεία δρέπεις.
Περνούν τα χρόνια, μα αντί
να ‘χεις λαμπρή πορεία,
νοιώθεις τον παραγκωνισμό
και την αδιαφορία.
Θα αναρωτιέσαι. Τι είναι αυτό;
που φταίει για την κατάντια
του τόπου σου και σου ‘ρχονται
όλα και πάντα ενάντια;
Μη φταίει ο χαρακτήρας σου
και η καλή καρδιά σου;
Πρόσεξε, κινδυνεύετε
κι εσύ και τα παιδιά σου.
‘Άραγε, φταίει η μόρφωση;
Μη δεν έχεις ανθρώπους,
να νοιάζονται για εσένανε,
γι αυτούς εδώ τους τόπους;
Μην τάχα φταίει το “σύνοικο”
στοιχείο τόσα χρόνια,
που σε καταδικάσανε
να ζεις στην καταφρόνια;
‘Ο,τι κι αν φταίει, φτάνει πια!
Μην περιμένεις άλλο.
Δείξε, πως είσαι άξιος για
κάτι πιο μεγάλο.
Μην περιμένεις, να γενούν,
άλλοι για σε “σωτήρες”.
Γνώρισες την … αγάπη τους.
Φτάνει τόση που πήρες!
Από την συλλογή «Θρακιώτικα και άλλα»του Αθ. Παπατριανταφύλλου
