Ώρες ώρες αγωνία με πιάνει
βάζω το κόκκινό μου φουστάνι
κι έρχομαι να σου πω πώς άλλαξα γνώμη
και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Πώς θα ανοίξεις την αγκαλιά σου
θα μου χαρίσεις τα φιλιά σου
και δε θα μ΄αφήσεις να ξαναφύγω
γιατί κατάλαβα πώς μακριά σου δεν μπορώ ούτε λίγο.
Αλλά αυτά μόνο στα όνειρά μου
που κι αυτά είναι ξένα, δεν είναι δικά μου,
γιατί μόλις ανοίξω τα δυο μου μάτια
γίνονται όλα αυτά κομμάτια.
Μόλις ξημερώσει φαίνεται η οδυνηρή πραγματικότης
πώς έγινα μια άλλη οντότης
πώς είναι δύσκολο να ξαναρχίσω
αυτά που διέλυσα κι άφησα πίσω.
Τώρα μόνο σύννεφα βαριά
γέμισαν την πονεμένη μου καρδιά
γιατί από τα λάθη τα δικά μου
πληρώνω τα κατορθώματά μου.
Τι παραπονιέμαι λέω στον εαυτό μου
πού ήταν βυθισμένο το φτωχό μυαλό μου,
όταν μου άνοιγες δρόμους αγάπης
εμένα με ταξίδευε της φαντασίας ο χάρτης.
Τώρα σαν πρόσφυγας ζητάω πατρίδα
σε δρόμο φυγής χωρίς ελπίδα.
Άφησα το μοναδικό μου στήριγμα
για να αναζητώ άλλο κήρυγμα.
Το βρήκα δεν το βρήκα άλλη ιστορία
πάντως έχασα εκείνη τη γοητεία
όλα σβήσανε με μια μονοκοντυλιά
κι άλλαξε η πορεία τον ντουνιά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
