Όνειρα θερινής νυχτός

Λάθη κάναμε πολλά 
που πληγώσαν την καρδιά,
τώρα άκρη ψάχνουμε να βρούμε
αλλά νομίζω ονειροβατούμε.

Δεν υπάρχει πλέον κοινός δρόμος;
Όλες οι άκρες γίναν κόμπος;
Οι πόρτες της χαράς είναι κλειστές;
Οι ελπίδες είναι μηδαμινές;

Πόσο θα ΄θελα κάποια στιγμή
να ακούσω με χαρούμενη φωνή
πώς ξεχάσαμε ό,τι συνέβη
και η μοίρα για το καλό μας παρενέβη.

Να βρούμε και οι δυο διέξοδο
με αυτές τις συνθήκες είναι πολυέξοδο;
Να αλλάξουμε γνώμη για το χωρισμό 
και να βαδίσουμε για το λυτρωμό;

Να ζητήσουμε μεταξύ μας συγνώμη,
να ανοιχτούν νέοι δρόμοι,
νέα σχέδια να καταστρώσουμε 
και τις υποσχέσεις μας να ολοκληρώσουμε.

Προσκεφάλι μου να έχω εσένα,
να κρατήσω ελάχιστα για μένα,
μαζί να ξυπνάμε, αφού μαζί θα κοιμόμαστε
και το μέλλον μας θα ονειρευόμαστε.

Ίδιος να είναι ο ρυθμός μας,
ίδιος της ζωής ο σκοπός μας,
χρόνια μετά τίποτα να μην αλλάξει
απ΄τη μνήμη του παρελθόντος να μας απαλλάξει.

Όνειρα θερινής νυχτός,
ήρθε το τέλος δια παντός,
το κύκνειο άσμα έχει ακουστεί
κι ο δρόμος της πορείας μας έχει χωριστεί. 

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη