Κανείς δεν μπορεί σοβαρά να αμφισβητήσει τον αγώνα της Μαρίας Καρυστιανού. Πάλεψε για δικαιοσύνη. Επέμεινε. Δεν υποχώρησε.
Και αυτό, σε μια χώρα όπου η φθορά συχνά παρουσιάζεται ως «ρεαλισμός», ήταν πράξη γενναία. Έχει το δικαίωμα να πολιτευτεί; Αναμφίβολα ΝΑΙ!
Κι όμως, από τη στιγμή που το πένθος περνά το κατώφλι της πολιτικής, γεννιέται ένας δύσκολος προβληματισμός.
Όχι για την πρόθεση – αλλά για το αποτέλεσμα. Η πολιτική δεν είναι ουδέτερος χώρος. Δεν υποδέχεται την οδύνη με σεβασμό· τη δοκιμάζει, τη φθείρει, την εκθέτει. Εκεί όπου μέχρι χθες το αίτημα για δικαιοσύνη ένωνε, σήμερα ζητά ψήφο.
Και η ψήφος, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, δεν μετρά πόνο· μετρά συσχετισμούς. Ίσως γι’ αυτό εμφανίστηκε τόσο απότομα ο αντίλογος.
Όχι επειδή αμφισβητήθηκε ο αγώνας – αυτό θα ήταν άδικο και μικρό. Αλλά επειδή, από τη στιγμή που το ηθικό αίτημα μετατρέπεται σε πολιτική πρόταση, παύει να είναι υπεράνω κριτικής. Μπαίνει στο πεδίο της αμφισβήτησης, των υποψιών, της εργαλειοποίησης – από τους άλλους, αλλά και από την ίδια τη συνθήκη.
Κάτι, πράγματι, «χαλάει». Όχι γιατί το πένθος δεν είναι αληθινό. Αλλά γιατί, μέσα στην πολιτική αρένα, κινδυνεύει να χάσει το ειδικό του βάρος. Να γίνει σύμβολο, σύνθημα, τίτλος. Να καταναλωθεί.
Και την ίδια στιγμή, δεν μπορεί να αγνοηθεί η υποκρισία: όσοι μέχρι χθες σιωπούσαν ή χειροκροτούσαν, σήμερα σηκώνουν το δάχτυλο. Όχι πάντα από ενδιαφέρον για τη θεσμική τάξη, αλλά από φόβο απέναντι σε κάτι που δεν ελέγχεται εύκολα.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι η επιλογή της Καρυστιανού. Είναι ότι η κοινωνία έχει φτάσει σε σημείο να πιστεύει πως μόνο μέσα από την πολιτική σύγκρουση μπορεί να ακουστεί το αίτημα για δικαιοσύνη. Κι αυτό δεν είναι προσωπική υπόθεση. Είναι πολιτικό αδιέξοδο.
Όταν όμως η δικαιοσύνη χρειάζεται πολιτική εκπροσώπηση για να ακουστεί, το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο που μιλά – είναι το σύστημα που δεν άκουσε.
Κυριακή Γιαλαμά
Εκπαιδευτικός
