Πολλοί θαυμάζουν και υμνούν, τους αρχαίους μας προγόνους,
γιατί άφησαν πλούσια κληρονομιά, σε μας τους απογόνους.
Για όλες τις πρωτιές που πέτυχαν, σε όλες τις επιστήμες,
κι ήταν πραγματοποιήσιμες, και όχι μόνον φήμες.
Και όλοι οι νεοέλληνες, για όλα καμαρώνουν,
όσα έκαναν οι πρόγονοι, και τους ξένους στομώνουν.
Αλλά; Υπάρχει ένα αλλά, κι απάντηση γυρεύει.
Τι κάνει ο σύγχρονος Έλληνας; Ανέμελος … αγναντεύει;
Μακάρια επαναπαύεται, στον κόσμο το δικό του,
και αυτοθαυμάζεται συχνά, αλλά, για το παρελθόν του;
Τι έγινε, μήπως φύρανε, του Έλληνα η εξυπνάδα,
κι έμεινε δίχως σοφούς, η χώρα μας, η Ελλάδα;
Κι όμως, στα ξένα ακούγεται, οι Έλληνες διαπρέπουν,
και νέες δάφνες επιστημονικές, εκεί όπου ζούνε δρέπουν.
Αλλά, και πάλι το αλλά, ζητά απ’ τους νεοέλληνες,
να αποδείξουν, ότι την ίδια χροιά, έχουνε πάντα οι Έλληνες.
Και ότι μιμούνται τους παλιούς, κι ερευνούν, ως απόγονοι εκείνων,
βρίσκουνε και πρωτοπορούν, αλλά όχι για της δόξας τον κρίνον!
Μόνον, για κάθε τι καλό, όλης της ανθρωπότητας.
Γιατί, είναι φύσει φιλάνθρωποι, κι εραστές της … ποιότητας!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
