Home / Πολιτικη / Ο ΧΥΔΑΙΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Ο ΧΥΔΑΙΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Από την μεταπολίτευση του ’74 και μετά, θεωρείται “Δημοκρατικό δικαίωμα” η αυθάδεια και η αναίδεια – Χυδαίοι και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εκτοξεύονται στο Κοινοβούλιο – Και ο βίαιος λόγος στην Βουλή, γίνεται τώρα βίαιη πράξη στον δρόμο

VOULI

Πολύς λόγος ακούστηκε και πολλή μελάνη χύθηκε τον τελευταίο καιρό με τοποθετήσεις διαφόρων προσκειμένων και μη στις πολιτικές ηγεσίες μας, εντός και έκτος κοινοβουλίου γύρω από την θεωρία της ομοιότητας και σύγκλισης του αριστερού με το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος, που εδώ και εξήντα περίπου χρόνια διατυπώθηκε από πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνιολόγους όπως οι Ferguson καί Eyseenck.

Σε μας ή διαμάχη, αντί σοβαρής κριτικής πού επιδέχεται ή θεωρία, ευτελίστηκε και οξύνθηκε ιδίως στην Βουλή για εντυπωσιασμό με ψηφοθηρικά κίνητρα, στο πλαίσιο τής γενικής επίθεσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά των δύο κυβερνητικών εταίρων.

Η πολιτική αντιπαράθεση στα Κοινοβούλια όλων των ευρωπαϊκών δημοκρατικών χωρών ήταν και είναι πολλές φορές οξεία. Αλλά ποτέ δεν έχει φτάσει στο πρόσφατα αναίσχυντο επίπεδο του δικού μας.

Μέρες τώρα την παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις, τον Τύπο και τις επίσημες ανακοινώσεις και πολλές φορές μένουμε άναυδοι με τους συκοφαντικούς και χυδαίους υβριστικούς χαρακτηρισμούς, που εκτοξεύουν ακόμη και οι ίδιοι οι πρόεδροι των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά επιλεγμένων αξιωματούχων των πολιτικών των αντιπάλων.

Η εμφάνιση του χυδαίου και βίαιου λόγου χρονολογείται από την Μεταπολίτευση περί τα τέλη της δεκαετίας του 70. με τη γενικευμένη, όχι μόνο στο πεζοδρόμιο» άλλα και σε δημόσιους χώρους, απρεπή συμπεριφορά και βωμολοχία με χαρακτηριστικότερο δείγμα την εκστόμιση της γνωστής λέξης.

Τότε ήταν πού άρχισε, κατά την γνωστή Ισοκράτεια ρήση, μετά τα χρόνια της καταστολής των φρονημάτων, η ελευθερία πού αποκτήσαμε από το 1974 να θεωρείται δικαίωμα προς παρανομία και η ισότητα, άδεια προς αυθάδεια και αναίδεια λόγου.

Τότε για πρώτη φορά άρχισε και η δεικτική ελληνική σάτιρα να μετατρέπεται σε χυδαιολογία, ακολουθώντας τον συρμό.

Εμφανίζονται τα πρώτα γνωστά χυδαία πρότυπα πολλών δημοσίων προσώπων, άλλα και αριθμού δημοσιογράφων της ιδιωτικής τηλεόρασης και των διαλεγμένων απ’ αυτούς στα παράθυρα της εξίσου αμετροεπών συνομιλητών των.

Ακολούθησε η μετεξέλιξη του μεμονωμένου χυδαίου και βιαίου λόγου σε συλλογικό και η εμφάνιση του στους δρόμους και τις πλατείες με τις ντουντούκες και τα πανό του κομματικού συνδικαλισμού.

Τελικά, επικράτησε και στην πολιτική αντιπαράθεση των κομματικών νεολαιών, στις τάξεις και τα αμφιθέατρα των σχολείων και των ΑΕΙ.

Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι από τους δύο αυτούς χώρους προήλθε μεγάλο μέρος του σημερινού μας πολιτικού προσωπικού.

Μεγάλο κομμάτι τής λεκτικής αυτής κόπρου μεταφέρθηκε με τις δύο εκλογές του 2012 στην Ελληνική Βουλή.

Με εκπροσώπους ακραίων κομμάτων πού αναδείχθηκαν ή ενισχύθηκαν χάρη στην καταδικαστική ψήφο ενός οργισμένου εκλογικού σώματος από τις στερήσεις πού υφίστατο από την οικονομική κρίση την οποία είχαν προκαλέσει οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων πού είχαν προηγηθεί. Ανενημέρωτοι οι ψηφοφόροι χωρίς επίγνωση και του δικού τους συντρέχοντος πταίσματος, εκτεθειμένοι στην φτηνή δημαγωγία εκείνων πού αποδίδουν τα πάθη τους σε έξωθεν συνωμοσίες, επιχαίρουν, όταν ακούνε την ύβρη και την συκοφαντία να εκφέρεται μέσα στην Βουλή.

Δεν αντιλαμβάνονται ακόμη και την δολιοφθορά πού επιχειρείται εναντίον των δικών τους συμφερόντων από εκείνους πού έχουν πολιτικό συμφέρον να εμποδίσουν την προσπάθεια πού γίνεται, για την σταδιακή έξοδο από την οικονομική κρίση.

Κυρίως δεν κατάλαβαν ότι ο βίαιος λόγος στην Βουλή προκαλεί την βίαιη πράξη στον δρόμο.

Έγιναν τα τελευταία χρόνια μάρτυρες και πολλοί απ’ αυτούς τραγικά θύματα της βίαιης πράξης, άλλοτε μεμονωμένης και άλλοτε πολιτικά προσχεδιασμένης.

Υπέστησαν τις καταστροφές από τους κουκουλοφόρους εμπρηστές των πόλεων, από τους βίαια «αντιστεκόμενους» σε διάφορα επιβαλλόμενα νόμιμα μέτρα ή επιχειρηματικά σχέδια και δραστηριότητες και από ρατσιστικά έκτροπα.

Ανέχθηκαν ακόμη και τον προπηλακισμό των οργάνων τής τάξεως πού προσπαθούν νά τους προστατεύσουν από τα κόμματα των άκρων και συνεχίζουν λόγω τής συνεχιζόμενης αργής πού τους κατέχει να τα στηρίζουν στις δημοσκοπήσεις.

Φτάσαμε πρόσφατα στην τραγικότερη μορφή τής βίας, τις προμελετημένες στυγερές δολοφονίες τριών νέων ανθρώπων.

Δεν βλέπουν ότι το αίμα που έρρευσε μπορεί να γενικευθεί;

Μπορεί η θεωρία της ομοιότητας των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος να επιδέχεται κριτική, λόγω των τελείως διαφορετικών πολιτικών δοξασιών των, αλλά ή ομοιότητα των βίαιων οπαδών των που την ασκούν ή όσων ηγεσιών των την υποθάλπουν είναι αναμφισβήτητη.

Στράτης Ε. Στρατήγης

Επ. Δικηγόρος Δ.Ν., τ. Βουλευτής Επικρατείας