Home / Κοινωνια / “HOMO SINE PECUNIS IN MAGNO MORTIS EST”

“HOMO SINE PECUNIS IN MAGNO MORTIS EST”

Όσοι είναι μακροχρόνια άνεργοι και δεν έχουν τίποτε καλό να περιμένουν, καταλαβαίνουν καλλίτερα τι σημαίνει αυτό – Οι Πολιτικοί μας Άνδρες αντί να ντρέπονται και να κρύβονται, συνεχίζουν την καταστροφή της Πατρίδος

 Ημείς στα Τζουμέρκα έχουμε το κουσούρι να μας αρέσουν τα ταξίδια και οι διακοπές και συνήθως βρίσκουμε δικαιολογία να συνδυάζουμε τα ταξίδια μας με κάποια δουλειά για να δικαιολογούμε την απουσία μας και να μη μας παρεξηγούν οι συγγενείς και οι γείτονες ώστε να μη φαίνεται ότι παραμελούμε τη δουλειά μας και παρατάμε τα μωρά στους γέρους και εν ανάγκη στους γείτονες στους οποίους αναθέτουμε τη φροντίδα για τα οικιακά ζώα και τα ζωντανά μας.

Αν μάλιστα τύχει κάποια ευκαιρία ή πεθάνει κάποιος φίλος πάμε και μέχρι την Κούβα ή τη Βενεζουέλα ή και πιο μακριά και ας λένε οι άλλοι πως με τον ήλιο τα βγάζουμε και με τον ήλιο τα βάζουμε.

Έτσι ο πρωθυπουργός μας είναι απόλυτα δικαιολογημένος να φέρνει γύρα την Ευρώπη, όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης, έστω και αν κάθε λίγο την επισκέπτεται όπως τα παιδιά πάνε και τραγουδάνε το Λάζαρο ή τα κάλαντα.

Καημένη Ελλάδα, σε τι χέρια έπεσες και σε ποιον ανέθεσες να συνεχίσει την ιστορική σου πορεία να σε βγάλει από την οικονομική κρίση και να φέρει ανάπτυξη και προοπτική για το μέλλον χωρίς να υπολογίσεις ότι οι μπολσεβίκοι δε νοιάζονται για σένα, αλλά τους ενδιαφέρει να κρατούν την εξουσία και να δείχνουν ότι όλοι καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με τη διαφορά πως για μας δεν περισεύει φαγητό. Αυτό σημαίνει δημοκρατική ισότητα.

Το στοιχείο της αναλογικότητος σε τέτοια καθεστώτα είναι ανύπαρκτο και έτσι όποιος δούλεψε 40 χρόνια πρέπει χάριν της δημοκρατικής ισότητας να αμοίβεται το ίδιο με κείνον που δούλεψε 5 χρόνια αφού τον τελευταίο τον βαφτίζουμε αναξιοπαθή ενώ τον πρώτο τον κατατάσουμε στον καπιταλιστικό χώρο.

Βέβαια η δημοκρατική ισότητα, για αυτούς που κυβερνούν ή για τα στελέχη του κόμματος ή για τους αναγκαίους μετακλητούς που πρέπει να ξεχωρίζουν από το κοπάδι εκείνων που με ιδρώτα, στερήσεις, ξενύχτια, μελέτη και με την αξία τους έγιναν επαγγελματίες υπάλληλοι και ορκίστηκαν να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον.

Θέλω να ρωτήσω αυτούς που κυβερνούν σήμερα, αλλά και τους προηγούμενους και τους επίδοξους τι σημαίνει μετακλητός υπάλληλος και σε τι χρειάζεται.

Τί δικαιολογία είναι αυτή ότι τάχα στο μετακλητό οι Υπουργοί και όσοι δικαιούνται να έχουν τέτοιο προσωπικό  και μόνο σ’ αυτόν έχουν εμπιστοσύνη;

Δηλαδή ο Υπουργός ως διαχειριστής δημοσίων υποθέσεων έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στον κουμπάρο, τον εξάδελφο, το συμπέθερο κι ας είναι τσοπάνος ή μυλωνάς από τον δημόσιο υπάλληλο που ορκίστηκε να υπηρετεί τους νόμους. Το σύνταγμα και να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον.

Δε φαντάζομαι ο Πρόεδρος Δημοκρατίας να επιλέγει τα πρόσωπα της αστυνομικής του προστασία ή της ανακτορικής φρουράς ούτε όταν είχαμε βασιλευομένη δημοκρατία ο ανώτατος άρχων διάλεγε το προσωπικό που είχε ανάγκη να λειτουργήσει ο θεσμός εκείνος διότι θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει ανάμειξη του ανώτατου άρχοντα στην πολιτική της Κυβέρνησης.

Τώρα ο καθένας διορίζει όποιον θέλει και σε κανένα λογαριασμό δε δίνει. Το ίδιο συμβαίνει και με την ατέρμονα διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την αξιολόγηση.

Υπουργοί επισκέπτονται τις πρωτεύουσες της Ευρώπης με τον τροβά στην πλάτη και ισχυρίζονται πως διαπραγματεύονται σκληρά αλλά οι συζητήσεις τους αποκαλύπτουν μια εξωπραγματική αντίληψη των πραγμάτων και μια αφελή αποστασιοποίηση από τη σκληρή πραγματικότητα που καθιστά δυσκολότερη την ήδη βεβαρημένη οικονομική μας θέση.

Το Ελληνικό Έθνος στα τέλη του 2014 βρέθηκε αντιμέτωπο μ’ ένα φοβερό καθήκον και συγκεκριμένα: Να εκλέξει μία Κυβέρνηση όμοια εκείνων που το οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση και την ηθική απαξίωση, αν και είχε πράγματι αρχίσει να εμφανίζει σημεία ανάκαμψης ή να εμπιστευθεί τη μοίρα του σ’ ένα νεαρό μαθητευόμενο μάγο που περιφρονούσε βασικές αρχές της διοίκησης και βασικούς θεσμούς θεμελιωμένους βαθειά στη συνείδηση του λαού και ο οποίος υπέσχετο ότι θα οδηγήσει τη χώρα στον επίγειο παράδεισο και θα την επαναφέρει στο προ της κρίσεως Ευρωπαϊκό της μεγαλείο.

Όσοι είχαν σχέση με την πολιτική και την οικονομία γνώριζαν ότι οι υποσχέσεις δεν είχαν αντίκρυσμα και ότι η επιδείνωση θα ήταν ραγδαία, αλλά δε μπορούσαν να ανακόψουν το ρεύμα ενός αδίστακτου δημαγωγού που υπέσχετο στον καθένα κάτι περισσότερο απ’ ότι ο πολίτης επιθυμούσε και επεδίωκε.

Σ’ ένα κόσμο σαν αυτόν που η ανεργία καλπάζει και η δημαγωγία υπόσχεται και που ο λαός αγωνίστηκε με αφοσίωση, αυτοθυσία και γεναιότητα και που υπέφερε σ’ αυτή τη μάχη ζωής ή θανάτου και στην οποία ρίχτηκε χωρίς να ερωτηθεί και χωρίς να θέλει μα αποτέλεσμα την πλήρη οικονομική και ηθική εξαθλίωση και στον οποίο τα πάντα παίζονται στα ζάρια ακόμα και η ζωή του και περιουσία του δε μπορούμε να μιλάμε για αδικήματα συνείδησης ή εναντίον της ηθικής.

Αναθέσαμε τη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων σε ανθρώπους που η πλειονότης είναι άφραγκοι ανεπάγγελτοι αρνησιπάτριδες, αριστερομαρξιστές, άεργοι, άθεοι, αστράτευτοι, ξενόφερτοι, φυγόστρατοι, νυκτόβιοι, φυγόποινο και εν πολλοίς αγροίκοι, απελέκητοι, ακατέργαστοι.

Πως μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει αυτούς που με την πεζοδρομιακή συμπεριφορά τους προσβάλλουν την ιδιότητά τους όταν υβρίζουν ανώτατους εκκλησιαστικούς παράγοντες χυδαία ή εκείνους που με ειρωνικό σαδισμό σαν να μη συμβαίνει τίποτα ισχυρίζονται πως δεν τους πειράζει αν χάσουμε κάποσα νησιά ή αν κάποιο γειτονικό κράτος σφετερίζεται το όνομα της μισής Ελλάδος. Θεωρούν ασήμαντο πράγμα την πυρπόληση της σημαίας.

Όμως μικρά και ασήμαντα πράγματα μπορεί να έχουν τόσο δυσανάλογα μεγάλες επιπτώσεις στην πορεία και τη μοίρα ενός ανθρώπου ή ενός έθνους.

Ένας άνθρωπος που καθορίζει τη μοίρα της χώρας αποδεικνύεται φιλόδοξος εγωιστής καιροσκόπος διπρόσωπος και προ πάντων αναξιόπιστος που παραμερίζει όλες τις ηθικές αναστολές προκειμένου να ικανοποιήσει την αδίστακτη φιλοδοξία του για το προσωπικό του μεγαλείο.

Αποδίδει ανεπίτρεπτους χαρακτηρισμούς δημοσίως σε κείνους από τους οποίους αναμένεται συνδρομή για την επίλυση προβλημάτων που μας αφορούν και επιδίδεται σε φτηνούς λεονταρισμούς για εσωτερική κατανάλωση.

Θέτει κόκκινες γραμμές για να τις παραβιάσει την επομένη μα αποτέλεσμα την παράταση μιας επιβλαβούς για τη χώρα εκκρεμότητας. Ισχυρίζεται ότι ο λαός έδωσε στην Κυβέρνηση εντολή τετραετίας. Ποιός το λέει αυτό;

Η εντολή της τετραετίας ισχύει μόνον όταν η ανοχή του λαού είναι αδιαμφισβήτητη.

Όταν κατά πασίδηλο τρόπο η λαϊκή βούληση αποσύρεται ή μεταβάλλεται καμιά προθεσμία δεν είναι ανατρεπτική.

Υπεράνω όλων είναι η σωτηρία του έθνους και οι νομικοί προ πάντων γνωρίζουν καλά τι σημαίνει “Salus populi suprema lex esto”. Ας μη χρειασθεί ο λαός να καταφύγει σε τέτοιες λύσεις. Ημείς δεν είμαστε Βενεζουέλα.

Οι λατίνοι έλεγαν και άλλο εξίσου σπουδαίο. Έλεγαν: “Homo sine pecunis in magno mortis est” που σημαίνει: άνθρωπος άνευ χρημάτων εικόνα ομοία θανάτου. Αυτός που δεν έχει καθόλου χρήματα μοιάζει με το θάνατο.

Όσοι είναι μακροχρόνια άνεργοι και δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν καταλαβαίνουν καλλίτερα τι σημαίνει αυτό.

Η κοινή πορεία και η σύμπλευση δύο εκ διαμέτρου αντιθέτων ιδολογικών ρευμάτων έστω καιγ ια συγκεκριμένο χρονικό διάστημα δε μπορεί σε καμμιά περίπτωση να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη και την πρόοδο για προφανείς λόγους.

Κυβέρνηση αριστερή την οποία στηρίζουν δεξιοί κομμουνιστές πρώτη φορά εμφανίζεται και θα έλεγα ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση τύπου τρανσέξουαλ. Πουθενά δεν είναι αξιόπιστοι και παρά ταύτα παρουσιάζονται μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο… χαρούμενοι και βέβαια ότι η επιτυχία και η ολοκλήρωση των εκκρεμοτήτων είναι στην επόμενη στροφή του δρόμου ενώ η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια και η απόγνωση είναι τα χαρακτηριστικά ενός υπερήφανου λαού που έκαμε λάθος.

Οι παρατρεχάμενοι που περιφέρονται με τον τροβά στην πλάτη πολλοί απ’ αυτούς ατσούμπαλοι και αξύριστοι που δε μπορεί κανείς να τους ξεχωρίσει από μερικούς άπλυτους χωρικούς που περνούν τη μέρα τους μέσα στο μαντρί δε μπορεί κανείς να τους θεωρήσει ως εγγυητές μιας οποιασδήποτε συμφωνίας.

Το να υπόσχεται κανείς λαγούς με πετραχήλια αποτελεί σύνηθες φαινόμενο των εφήβων που διαπιστώνουν ότι τα αισθήματά τους απορρίπτονται.

Το να κατευθύνει η Κυβέρνηση με νόμο τον τρόπο που ο καθένας προτίθεται να διαθέσει τον ιδρώτα του και την περιουσία του όχι μόνο δε συμβιβάζεται με τις προθέσεις του συντάγματος αλλά προσβάλλει ευθέως την ελευθερία του ατόμου και την προσωπικότητά του και απορώ πως αυτό δεν το γνωρίζουν οι καθηγητές πανεπιστημίου που δε νοιάζονται ούτε για τα σύμβολα ούτε και για την εδαφική μας ακεραιότητα.

Αυτός ο ίδιος που ισχυρίζεται πως οι εκλογές θα γίνουν όταν κλείσει η τετραετία εκείνος που βεβαίωνε τη βουλή το καλοκαίρι του 2015 ότι δεν προτίθεται να σύρει το λαό σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση αλλά το έκαμε μόλις έγινε το δημοψήφισμα και βάφτισε το κρέας ψάρι όπως οι παπάδες του μεσαίωνα. Ποιός τον εμπιστεύεται;

Τί θα έπρεπε να περιμένουν όλοι αυτοί που υπέγραψαν τα μνημόνια ότι οι πιστωτές μας θα επιδείξουν καλοσύνη ή θα μας συμπαρασταθούν από αλληλεγγύη και φιλότιμο; Γνωρίζουν ιστορία;

Οι κάτοικοι της Μήλου το 416 π.Χ. διαρκούντος του Πελοποννησιακού πολέμου ηττήθηκαν από τους δημοκράτες Αθηναίους μετά από σκληρό αγώνα και συνθηκολόγησαν με τον όρο να αποφασίσουν για την τύχη τους οι Αθηναίοι. Έτσι λέει ο Θουκυδίδης. “Ξυνεχώρισαν τοις Αθηναίοις ώστε εκείνοις περί αυτών βουλεύσαι. Οι δε απέκτηναν Μηλίων όσους ηβώντας έλαβον η αίδας δε και γυναίκας ηνδραπόδισαν”. Δηλ. οι Μήλιοι κατέθεσαν τα όπλα με τον όρο να αποφασίσουν οι Αθηναίοι για την τύχη τους και η Αθηναϊκή δημοκρατία αποφάσισε να σφάξει τους εφήβους και να πωλήσει ως δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά των Μηλίων.

Μόνο που οι δικοί μας πιστωτές την τύχη μας την καθορίζουν με το μαρτύριο της σταγόνας ενώ εκείνοι οι πολιτικοί άνδρες που μας οδήγησαν εδώ αντί να ντρέπονται και να κρύβονται επιχειρούν να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή ως κληρονόμοι μιας ιστορικής κληρονομιάς.

Θα περίμενε κανείς να λάβει κάποια πρωτοβουλία η ανωτάτη πολιτειακή αρχή αλλά όλοι θέλουν να συμπληρώσουν τον προβλεπόμενο χρονικό κύκλο και είναι αφωνότεροι ιχθύος.

Δε θα πούμε τίποτα παραπάνω από κείνο που είπε κάποτε ο μεγάλος Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι δηλαδή είναι προτιμότερο να μην ομιλεί κανείς όταν δεν έχει να ειπεί τίποτα καλλίτερο από τη σιωπή.

Β.Ζ.