Home / Κοινωνια / Πλαστογράφοι του Δικαίου και της Ιστορίας

Πλαστογράφοι του Δικαίου και της Ιστορίας

Ο Θαλής, ο Αναξαγόρας, ο Ηρόδοτος, ο Απελλής, ο Όμηρος κ.λπ. φιλόσοφοι της Ιωνίας, δεν είναι Έλληνες αλλά… Τούρκοι !!!

 Η Άγκυρα απειλείται με διεθνή γελοιοποίηση, επιμένοντας στον ισχυρισμό της, ότι τα νησιά, αντίθετα προς τα οριζόμενα από το Διεθνές Δίκαιο, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ότι τα νησιά του Αιγαίου αποτελούν γεωλογική προέκταση της Μικράς Ασίας.

Εάν ήθελε υποτεθεί ότι γίνεται δεκτή η τουρκική άποψη, τότε η νήσος Κορσική, που ανήκει στη Γαλλία δεν έχει δική της υφαλοκρηπίδα και αποτελεί προέκταση του γεωλογικού συγκροτήματος Ιταλίας-Σαρδηνίας (η Σαρδηνία ανήκει, ως γνωστόν, στην Ιταλία), με όλα τα εξ’ αυτού υπονοούμενα σε βάρος της γαλλικής κυριαρχίας.

Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και για τη Μάλτα, ότι δηλαδή αποτελεί γεωλογική προέκταση της Ιταλίας (μέσω Σικελίας) και κατά συνέπεια δεν έχει δική της υφαλοκρητίδα, όπως και για τη Σρι Λάνκα (τέως Κεϋλάνη), ότι στερείται υφαλοκρηπίδας και αποτελεί γεωλογική προέκταση της Ινδίας.

Σε παρεμφερή χειρισμό προβαίνει η Τουρκία και στην Κύπρο, διεκδικώντας τμήμα της Κυπριακής ΑΟΖ.

Η περί νησιωτικής υφαλοκρηπίδας ένσταση της Τουρκίας αποβλέπει στην προώθηση των δολίων σχεδίων της για επέκταση των συμφερόντων της στο μισό Αιγαίο, το οποίο διεκδικεί από το 1973, προκειμένου να μετάσχει κατά 50%, μαζί με την Ελλάδα, της εκμετάλλευσης των πετρελαίων του.

Επειδή δε η υφαλοκρηπίδα μετράται από το σημείο που τελειώνουν τα χωρικά ύδατα, μέχρι βάθους των υδάτων στα 200μ., η Τουρκία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα, εάν η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 ν.μ., διότι στην περίπτωση αυτή το μέγιστο μέρος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου περιέρχεται, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, στην Ελλάδα.

Επειδή όμως η Άγκυρα αντελήφθη τη σαθρότητα των επιχειρημάτων της και διείδε ότι αν ακολουθούσε τη νομική οδό θα έχανε, υποστήριξε ότι το ζήτημα δεν είναι νομικά, αλλά πολιτικό και κατά συνέπεια η λύση που θα δοθεί πρέπει να είναι πολιτική και όχι νομική. Κάτι τέτοιο όμως σημαίνει ότι θα προηγηθεί «παζάρι».

ποιο κράτος, όμως, ευνοούμενο και αξιοπρεπές, με όλο το Δίκαιο με το μέρος του, θα δεχθεί να παζαρέψει το προστατευόμενο από διεθνείς συμβάσεις συμφέρον του;

Ως επί πλέον επιχείρημα της, η Άγκυρα προβάλλει, μετά το 1973, στα πλαίσια της πλαστογράφησης από αυτήν της ιστορίας της περιοχής που άρχισε επί των ήμερων του Κεμάλ Ατατούρκ, ότι τα συμφέροντα της στο Αιγαίο βασίζονται σε Ιστορικούς δήθεν τίτλους.

Πρόκειται, βέβαια, για πρωτοφανή θρασύτητα, διότι η εγκατάσταση των Οθωμανών στην περιοχή υπήρξε συνέπεια επεκτατικών τους πολέμων που άρχισαν με τη νίκη τους επί των Βυζαντινών, στο Μάτζικερτ το 1071 και συνεχίστηκαν με την κατάκτηση απ’ αυτούς της Θεσσαλονίκης το 1430 και της Κωνσταντινούπολης το 1453, για να ολοκληρωθούν με την κατάληψη της Κρήτης το 1669.

Επειδή όμως οι χρονολογίες αυτές θεωρούνται πρόσφατες στο ιστορικό γίγνεσθαι, νεότεροι Τούρκοι πολιτικοί είχαν το θράσος να ανατρέξουν στο 4.000 π.Χ. και παλαιότερα, όταν το Αιγαίο ήταν αποκλειστικά ελληνική λίμνη, για να υποστηρίξουν αντιλήψεις πού μόνο ως παρανοϊκές μπορούν να χαρακτηριστούν.

Ένας από αυτούς, ο μακαρίτης πλέον, Πρόεδρος Οζάλ, ξεπέρασε κάθε όριο θρασύτητας.

Αν και ηλεκτρολόγος-μηχανίκος, έχρισε εαυτόν «αρχαιολόγο», «ανθρωπολόγο» και «Ιστορικό», για να ισχυρισθεί στη διεθνή κοινότητα, με σύγγραμμα του, το όποιο έγραψαν προφανώς ημιμαθείς επιστήμονες του είδους, ότι ο ιωνικός πολιτισμός δεν ήταν ελληνικός, αλλά αυτόχθων, μικρασιατικός.

Πολιτισμός της Ανατολίας, αναπτυχθείς από φυλές που ήλθαν από την Κεντρική Ασία, νεότερη «έκδοση» των οποίων ήταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι, από τους οποίους κατάγονται οι σημερινοί Τούρκοι.

Αυτός ο εκ της Ανατολίας, ο Μικρασιατικός η Ιωνικός πολιτισμός έδωσε τα φώτα του και στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους, επισημαίνει ο Οζάλ.

Κατά τον τσαρλατάνο αυτόν «ιστορικό», που δεν ήταν μάλιστα γνήσιος Τούρκος, αλλά Κούρδος, ο οποίος αφομοιώθηκε από το τουρκικό κατεστημένο και έγινε μέλος της τουρκικής πολιτικής ελίτ, ο ελληνικός πολιτισμός ήταν ετερόφωτος.

Όφειλε τη δόξα του στον πολιτισμό τής Ανατολίας και ειδικότερα τους Ίωνες («Γιουνάν»).

Κατά συνέπεια και τα μεγάλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, της Οξφόρδης, του Καίημπριτζ, της Χαϊδελβέργης, της Σορβόννης, που διδάσκουν ότι ο ελληνικός πολιτισμός υπήρξε ο γεννήτωρ του ευρωπαϊκού πολιτισμού, κάνουν λάθος!

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός (ελληνικός και ρωμαϊκός) αποτελεί αντανάκλαση του πολιτισμού της Ανατολίας, του Μικρασιατικού ή Ιωνικού πολιτισμού, τονίζει ο Οζάλ.

Ο υπογράφων συνάντησε τον Οζάλ δύο φορές, στη δεκαετία του 1980, στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα και άκουσε με τα ίδια του τα αυτιά πτυχές των απόψεων του, διατυπωθείσες φευγαλέως προς μεγάλη έκπληξη των ακροατών του που έμειναν εμβρόντητοι.

Οι απόψεις αυτές, που αποτελούν προέκταση αυτών του Κεμάλ τής δεκαετίας του 1930, δεν λαμβάνουν υπόψη τους κατακλυσμιαία ιστορικά γεγονότα, όπως η Κάθοδος των Δωριέων στην Κεντρική και Νότιο Ελλάδα το 1100 π.Χ. και η εκείθεν μετανάστευση των Αιολέων και Ιώνων στη δυτική Μικρά Ασία, όπως και ο εν συνεχεία μεγάλος αποικισμός του 8ου π.Χ. αιώνος των μικρασιατικών παραλίων από Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς.

Όπως, επίσης, δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι σοφοί και μεγάλοι επιστήμονες της Ιωνίας, όπως ο Θαλής, ο Αναξαγόρας, ο Αναξιμένης, ο Αναξίμανδρος, ο Ηρόδοτος, ο Βίων, ο Ιππόδαμος, ο Απελλής και ο προ αυτών Όμηρος, ήταν Έλληνες και τα έργα τους αποδείχθηκαν ελληνική.

«Όχι» λέει ο Τούρκος διαστρεβλωτής της Ιστορίας, «δεν ήταν Έλληνες, αλλά Ίωνες, Μικρασιάτες» και οι περιώνυμες πόλεις της Μικράς Ασίας, Μίλητος, Έφεσος, Ερυθρές, τέως Φώκαια, Άσσον, Κλαζομενές, Πέργαμος, Αλικαρνασσός, Πριήνη, Σμύρνη, Μαγνησία, Άβυδος, Κολοφών κ.λπ., αν και φέρουν ελληνικά ονόματα, δεν θεωρούνται, από τους Τούρκους «αλχημιστές» της Ιστορίας, ελληνικές!

Η θεωρεία των Κεμάλ και Οζάλ, την οποία κονιορτοποίησε ο ιστορικός μας Σπύρος Βρυώνης, με σύγγραμμά του, έχει περιβληθεί κρατικό ένδυμα, διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία, προβάλλεται από την τουρκική προπαγάνδα στο εξωτερικό και παρουσιάζεται αυθαδώς από τους Τούρκους ξεναγούς στους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται την Μικρά Ασία.

Μία χώρα που δεν σέβεται την Ιστορία ούτε του ίδιου του λαού της και την διαστρεβλώνει για άνομους πολιτικούς σκοπούς, δεν είναι παράδοξο ότι για τους ίδιους σκοπούς δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο.

Τίτος Αθανασιάδης