Home / Κοινωνια / Όταν οι… συντεχνίες καθορίζουν το μέλλον μας

Όταν οι… συντεχνίες καθορίζουν το μέλλον μας

Αντιδρούν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι στην Αξιολόγησή τους, για να συνεχίζεται η πελατειακή συναλλαγή λόγω ψήφων, με τα Κόμματα

 

Όταν προσφάτως οι δημόσιοι υπάλληλοι αντέδρασαν στην αξιολόγηση, η λύσις από την πλευρά της κυβερνήσεως επιχειρήθηκε να δοθεί μέσω «μπάι πάς».

Κατέστησε υπεύθυνους τους προϊσταμένους, στους οποίους υπενθύμισε ότι αν δεν το κάνουν, σταματάνε να απολαμβάνουν προαγωγών.

Και η προαγωγή μεταφράζεται σε επιδόματα, ήτοι αύξηση του εισοδήματος, το οποίο στους εργαζομένους του στενού και ευρύτερου τομέα καταβάλλεται ακόμη σε τακτή καθορισμένη ημερομηνία.

Σε μία ανάλογη αντίδραση των εργαζομένων στα μέσα σταθερής τροχιάς στην πρωτεύουσα (Μετρό κ.λπ.) που σχετίζονταν με την διακίνηση των νέων εισιτηρίων, ο αρμόδιος υπουργός Χρ. Σπίρτζης τους απείλησε με πειθαρχικά συμβούλια, με αποτέλεσμα να διαφανεί ότι προς στιγμήν η αντίδραση σταματά.

Για την ιστορία οι εργαζόμενοι επέμεναν στην διάθεση και χάρτινων εισιτηρίων, μία ενέργεια την όποια ο αρμόδιος υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ ταύτισε με συμφέροντα διακινήσεως πλαστών εισιτηρίων.

Οι εργαζόμενοι εν προκειμένω «αμύνθηκαν» με ανακοινώσεις στις οποίες έκαναν λόγο για μεγάλες αδυναμίες τού συστήματος ελέγχου των εισιτηρίων, ενώ κάποιοι πονηροί σημείωσαν ότι υπάρχει αγωνία αν η διάθεσις των νέων εισιτηρίων θα συνδυαστεί και με επιδόματα, που αποτελούν και την μαγική λέξη για το ξεκλείδωμα πολλών διαδικασιών στο κράτος.

Εν πάση περιπτώσει αυτό που έχει σημασία είναι η άνεσις με την οποία οι εργαζόμενοι στους διαφόρους κρατικούς φορείς άλλά και οι πολιτικοί προϊστάμενοι τους σχεδόν πάντα μεταχειρίζονται τα μέσα που εργάζονται (οι πρώτοι) και επιστατούν υποτίθεται (οι δεύτεροι), με την άνεση του απόλυτου και μοναδικού ιδιοκτήτη.

Χρόνια πριν, επί σοσιαλιστικής διακυβερνήσεως, όταν τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά ήταν κρατικά ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας βρήκε μία ολόκληρη βάρδια να κοιμάται επί πλοίου.

Οπισθοχώρησε ελαφροπατώντας (για να μην τους ξυπνήσει) και ανέφερε το θέμα στο ΔΣ της εταιρείας.

Εκεί ανακάλυψαν ότι η εταιρεία δεν είχε πολιτική για τέτοιες περιπτώσεις, και το θέμα έληξε! Ήταν οι εποχές που συνδικαλιστές και απατεώνες κάθε είδους και επαγγέλματος μιλούσαν διαρκώς για «την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα» αναρίθμητων δήθεν στρατηγικών επιχειρήσεων, δηλαδή των δικών τους προνομίων.

Είναι κοινότοπο ίσως να πούμε ότι οι συντεχνίες στην Ελλάδα καθορίζουν ακόμα το μέλλον της χώρας και επιβάλλουν πολιτικές σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις θελήσεις τους.

Παρά τα τόσα χρόνια μνημονίου τα «συντεχνιακά κάστρα» εντός του κράτους συνεχίζουν να αποτελούν θύλακες προστατευμένους από κάθε τι που πλήττει την ιδιωτική οικονομία και τους εργαζομένους σε αυτήν.

Και επειδή πέριξ αυτών με την λογική της αυτοσυντηρήσεως συγκεντρώνεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων του δημοσίου, επαναλαμάνεται διαρκώς η ίδια πελατειακή συναλλαγή, καθώς το διακύβευμα είναι οι ψήφοι που δίνονται ή δεν δίνονται τα κόμματα.

Στο βιβλίο του «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας» ο μακαρίτης Παναγιώτης Κονδύλης γράφει, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:

«Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού, για παράδειγμα, και η καθολική ψηφοφορία δεν ήταν αναπόδραστη απόρροια εγγενών συνθηκών άλλά ξένη πρωτοβουλία, ή οποία οδήγησε σε “τερατογενετικά” και “”ιλαροτραγικά” μορφώματα.

Τι σχέση μπορούσαν να έχουν ο κοινοβουλευτισμός και η καθολική ψηφοφορία με μια κοινωνία που ήταν παγιδευμένη σε πατριαρχικές σχέσεις, νοοτροπίες και αξίες;

Ένα αρχιβασικό ζήτημα ήταν ο χωρισμός του κράτους από την κοινωνία που αντί να εμπεδωθεϊ, μετέτρεψε το κράτος σε εντολοδόχο του γενικού συμφέροντος.

Τις συνέπειες τις διακρίνουμε σήμερα σε όλο τους το μεγαλείο. Ο κρατικός μηχανισμός διογκώθηκε λόγω τού κοινοβουλευτικού συστήματος, επειδή τα κόμματα εξασφάλιζαν ψηφοφόρους, παρέχοντας υπαλληλικές και άλλες θέσεις.

Το κράτος μεταμορφώθηκε σε εργοδότη και τα κόμματα σε πιστό νομέα της κρατικής εξουσίας. Ο κομματάρχης εξελίσσεται σε μεσάζοντα που αποκαθιστά κοινωνικά τους οπαδούς του κόμματος.

Πρόκειται για το πελατειακό κράτος που ζει και βασιλεύει μέχρι σήμερα.

Το δημοσιοϋπαλληλίκι αναδείχτηκε σε χρυσόμαλλο δέρας του Νεοέλληνα μικροαστού που ανήκε σε πληθυσμιακά στρώματα, καθυστερημένα από πολιτισμική άποψη.

Περιττό να τονιστεί ότι η αγραμματοσύνη, η στενοκεφαλιά, η κουτοπονηριά και η ευνόητη ανικανότητα αποτελούσαν τροχοπέδη για τον κρατικό μηχανισμό.

Άλλωστε, ο μέσος δημόσιος υπάλληλος δεν μπορούσε να προσανατολιστεί σε απρόσωπες, γενικές και αφηρημένες αρχές.

Αντίθετα, ο ορίζοντάς του μόλις που έφτανε στο συγγενολόι, την ιδιαίτερη πατρίδα του, τους φίλους και τους προστάτες.

Το “ρουσφέτι”, τουρκικό κατάλοιπο, αναδείχτηκε σε σχολείο παρανομίας, καθοδήγησης και αφανούς παραβατικότητας».

Και το αστείο της υποθέσεως είναι ότι ακόμα και σήμερα αυτό το κράτος που κοστίζει πανάκριβα συντηρείται μέσω της υπερφορολογήσεως της κοινωνίας που στο κάτω-κάτω της γραφής κάθε μήνα πρέπει να εξασφαλίζει την απρόσκοπτη μισθοδοσία σε περίπου 700.000 δημοσίους υπαλλήλους, που εξ ορισμού αρνούνται να αξιολογηθούν.

Και όσο αυτό συνεχίζεται απρόσκοπτα, υπό τις ευλογίες της Κυβερνήσεως του ΣΥΡΙΖΑ, οι συντεχνίες θα επιβιώνουν εις βάρος της χώρας και των γενιών των Ελλήνων που θα ακολουθήσουν μετά από εμάς.

 

Δ.Γ. Παπαδοκωστόπουλος