Home / Κοινωνια / ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ

ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ

Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών – Όμως ο Έλληνας ψηφοφόρος νοιώθει προδομένος – Πρέπει να αναδειχθούν οι δημιουργικές δυνάμεις, που σήμερα στενάζουν κάτω από την κυριαρχία του κακού και της παρακμής

Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών. κατά πολλούς εντός του τρέχοντος έτους, το αργότερο δε το πρώτο μισό του επομένου έτους (2019).

Αν κάποιος έψαχνε να βρει τις κατάλληλες λέξεις, για να εκφράσει το τι αισθάνεται ο μέσος ψηφοφόρος, ίσως οι καταλληλότερες θα ήταν “το αίσθημά του για μια ακόμα φορά προδομένου”.

Οι “μάχες της διαπραγμάτευσης” με τους δανειστές που για μήνες και χρόνια δίνει μια Κυβέρνηση με χαρακτηριστικότερο εκφραστή της τον “Γιάνη Βαρουφάκη” αλλά και τους μετέπειτα, χωρίς κανένα σχέδιο παρά μόνο με τη “δημιουργική ασάφεια” λήγουν με παταγώδη αποτυχία και συντριπτικές ήττες για την Ελλάδα. Το τρίτο, κατά σειρά μνημόνιο, είναι πολύ χειρότερο από τα δύο προηγούμενα.

Οι αντοχές της Ελληνικής οικονομίας και Κοινωνίας εξαντλήθηκαν. Δεν εννοούμε μόνο τις οικονομικές. Ο Ελληνισμός για πρώτη φορά στην Ιστορία του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ορατή εφιαλτική προοπτική να μην έχει βιολογική συνέχεια.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα αφ’ ενός της δημογραφικής συρρίκνωσης (οι Έλληνες για πολλούς λόγους, δεν κάνουν παιδιά και, όταν κάνουν “τιμωρούνται” γι’ αυτό από το κράτος) και αφ’ ετέρου της σταδιακής αντικατάστασης του ντόπιου πληθυσμού από αλλόφυλους και αλλόθρησκους λαθρομετανάστες.

Η μεταπολίτευση, ως πολιτικός και κοινωνικό φαινόμενο, σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που την προσδιορίζουν, φθάνει βάσει ενδείξεων, στο τέλος της.

Τα βασικά στοιχεία ήταν ο παρασιτισμός στην οικονομία, η χρεωκοπία των ηγεσιών, η γενικευμένη διαφθορά στην οποία, οι κυβερνώντες από το 1974 και εντεύθεν, εξώθησαν και ένα μεγάλο μέρος του λαού μέσω των πελατειακών σχέσεων και εν τέλει ο γενικευμένος ναρκισσισμός και μηδενισμός εκφραζόμενος κυρίως από συμπεριφορές που υλοποιούν κατά κάποιο τρόπο τα συνθήματα του λεγόμενου αναρχοαυτόνομου χώρου “Ελλάδα σκάσε” “Ελλάδα ψόφα, για να ζήσουμε εμείς” και άλλα παρόμοια.

Μια κοινωνία και κυρίως μια νεοχαύα που έντεχνα την έχουν κάνει χωρίς σύνδεση με το χθες και χωρίς προοπτική και όραμα για το αύριο. Οι σπόροι της διάλυσης είναι στην αυλή μας. Οι σπορείς  του κακού έχουν κάνει πολύ καλά το διαβολικό τους έργο. Η παραπάνω εικόνα είναι έντεχνα μεγεθυσμένη και προβάλλεται ως η κυρίαρχη.

Στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική ψυχή υπάρχουν υγιείς και δημιουργικές δυνάμεις, που στενάζουν κάτω από αυτή την κυριαρχία του κακού και της παρακμής, που μολύνει τα πάντα.

Πέρα από το στενό πολιτικό ερώτημα στις εγγίζουσες εκλογές, το σημαντικό είναι να αναδειχθούν αυτές οι δυνάμεις της δημιουργικής παράδοσης αυτού του τόπου, που και σήμερα αναδεικνύει Αγίους και αν το καλέσουν οι περιστάσεις και ήρωες.

Εάν δεν σκύψουμε να δούμε, να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τα δικά μας πράγματα (οικογένεια, ορθόδοξη και Εθνική παράδοση, ιστορία, λαϊκό πολιτισμό, γλώσσα, μουσική, τέχνη και τόσα άλλα) ας μην ελπίζουμε ότι θα βγούμε από τη πολυεπίπεδη κρίση.

Άρα, αυτό που κυρίως μας χρειάζεται είναι μια βαθειά μετά-νοια, με την βαθύτερη σημασία το όρου. Μας χρειάζεται αλλαγή νοός. Αυτό που λέγει απλά ο θυμόσοφος λαός “Να αλλάξουμε μυαλά” δηλαδή στάση ζωής. Να αναδυχθεί και πάλι, μέσα από τα συντρίμμια της κρίσης ο καλός μας εαυτός με τα εθνικά μας προτερήματα. Η φιλοθεΐα, η φιλοπατρία, το κοινοτικό πνεύμα, το φιλότιμο και όλα τα σπουδαία με τα οποία πορευθήκαμε και μεγαλουργήσαμε στη μακραίωνη ιστορία μας.

Όσο για τις επικείμενες εκλογές, ας εφαρμόσουμε αυτό που έλεγε ο Τσώρτσιλ: “κάνε αυτό που πρέπει και ας γίνει ότι θέλει” ή για να πούμε με τη γλώσσα της παράδοσής μας “Κάνε αυτό που σου λέει η συνείδησή σου και τα υπόλοιπα άστα στο Θεό”.

Και προσοχή: Επειδή εύκολα ξεχνάμε. Ας μην μείνουμε μόνο στα λόγια που ακούμε, αλλά κυρίως ας δούμε τι έκαναν και τι κάνουν όλοι αυτοί, που διεκδικούν την ψήφο μας και υπόσχονται “να μας σώσουν”.

Χρήστος Πασχ. Γκιντίδης

Μαΐστρος Αλεξανδρούπολης