Home / Κοινωνια / ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Οι Αρχηγοί των Κομμάτων αναμασούν το επιχείρημα ότι ήδη έχουμε δεχθεί σύνθετο όνομα από το 2008, για την Μακεδονία των Σκοπίων – Άλλα όμως τότε και άλλα σήμερα – Όχι στην επιχείρηση διάχυσης ηττοπάθειας των Ελλήνων

Η επιχείρηση διάχυσης ηττοπάθειας καλά κρατεί, παρά το πλήγμα του συλλαλητηρίου Θεσσαλονίκης, το μεγαλύτερο από το 2000, που αιτήθηκε την επιστροφή στην εθνική γραμμή.

Διακρίνω τέσσερις διαστάσεις.

Πρώτη η επιβεβαίωση της έλλειψης φρονήματος της πολιτικής τάξης που «βαρέθηκε» το ζήτημα επειδή δεν πιστεύει σ’ αυτό.

Θεωρεί ότι η οικονομία πρωτεύει erga omnes.

Μηρυκάζεται η φράση «επιτέλους, να τελειώνουμε». Όμως όσο μαρξισμός και καπιταλισμός θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, είναι σαφές από πληθώρα ιστορικών και σύγχρονων παραδειγμάτων ότι τα ζητήματα ταυτότητας και συλλογικής ιδιοπροσωπείας έχουν προτεραιότητα έναντι της οικονομίας. Εξ ου το αναπάντεχο μεγέθος του συλλαλητηρίου.

Δεύτερη η αποδοχή της ήττας. Αναμασούν τις «130 διμερείς αναγνωρίσεις. Ουδεμία όμως διεθνούς οργανισμού. Οι διμερείς είναι υποδεέστερες των διεθνών.

Ληξιαρχείο των κρατών είναι ένα, ο ΟΗΕ. Μετά, τονίζουν ότι εντός του «πΓΔΜ» υπάρχει ήδη αναγνωρισμένος ο όρος Μακεδονία.

Όμως αυτό είναι το κατά σύμβαση των δύο μερών προηγούμενο όνομα (και μάλιστα μέρος της ανύπαρκτης «Γιουγκοσλαβίας»!), ακριβώς για να μην αποτελεί υλικό της διαπραγμέτευσης.

Έπειτα, λένε ότι έχουμε δεχτεί το «Μακεδονία» ως εσωτερική διοίκηση από τη δεκαετία του 1950.

Μα οι επιφυλάξεις εδώ εδράζονται: σπάει η ισορροπία των εκατέρωθεν εσωτερικών ονομάτων, όταν το ένα καθίσταται όνομα κράτους, δηλαδή υπέρτερης πολιτικής οντότητας που συνδέται απ’ ευθείας με εθνότητα και γλώσσα, άρα εκμηδενίζει τις εσωτερικές χρήσεις της άλλης πλευράς. Το πρόβλημα αναγνώρισης άλλου κράτους με όρο «Μακεδονία» είναι κοπής 1991. Ούτε 1944 (προϊόν Τίτο), ούτε 1903 (Ίλιντεν).

Η δεύτερη οδήγησε σε σφοδρές συγκρούσεις και πολέμους[1].

Τρίτη διάσταση η απαξίωση του ζητήματος και όσων αντιδρούν.

Διαχέουν ηττοπάθεια μέσω περιθωριοποίησης και δαιμονοποίησης της αντίθετης άποψης.

Ταυτίζουν την ασυμβίβαστη εθνική γραμμή με την Χρυσή Αυγή (στοιχειώδη πολιτική νοημοσύνη να είχαν, θα απέφευγαν τέτοιες ανοησίες) και γενικώς με σειρά χαρακτηρισμών όπως «εθνικιστικό παραλήρημα» και «ακροδεξιά ρητορική».

Το γεγονός της απομάκρυνσης κουκουλοφόρων της Χρυσής Αυγής σχεδόν κλωτσηδόν από απλούς διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη, ούτε καν έπεσε στην αντίληψή τους, διότι τα συστημικά φίλτρα είναι πανίσχυρα, ώστε ανατρεπτικά δεδομένα αποσιωπώνται εντέχνως.

Τέταρτη διάσταση η γεωσρατηγική, η μόνη με επίφαση λογικής: να μην σπαταλούμε δυναμικό από τον βασικό αντίπαλο, την Τουρκία, να υπηρετήσουμε το συμφέρον της καλής γειτονίας και να υποταχθούμε στις μεγάλες δυνάμεις που «θέλουν λύση». Και τα τρία σημεία είναι αδύναμα:

1. εντός ΝΑΤΟ τα Σκόπια θα είναι σύμμαχος της Τουρκίας.

2. η επιβράβευση του αλυτρωτισμού τους με την αποδοχή του ονόματος θα τους αποθρασύνει περισσότερο, όπως δείχνει η εμπειρία ως τώρα. Μόνο στάχτη στα μάτια θα δούμε όπως την προεκλογική υπόσχεση Ζάεφ για αλλαγή ονόματος του αεροδρομείου.

3. oι Αμερικανοί διαθέτουν ήδη μία τεράστια βάση στο Κόσοβο, ενώ Αλβανία και Βουλγαρία είναι οι πιστότεροί τους σύμμαχοι στην Ευρώπη. Ποία λοιπόν η γεωπολιτική αξία των έγκλειστων Σκοπίων; Τίποτα συγκεκριμένο δεν κατατέθηκε, παρά μόνο αφηρημένη θεωρητικολογία. Το τελευταίο που χρειάζεται η Ευρώπη είναι ένα ακόμα εθνικιστικό κράτος. Εκτός αυτών, το πώς συνδέεται το όνομα με τη γεωπολιτική της αξία είναι επίσης αναπάντητο, μια που ΗΠΑ και Ρωσία έχουν κοινή γραμμή και αναγνώριση ως ΔτΜ.

Μία ομοσπονδία με ουδετοροεθνές όνομα είναι η μόνη λογική διέξοδος.

[1] Ας θυμηθούμε εδώ ότι ο Παύλος Μελάς δεν ήταν Μακεδόνας. Έγινε με τον θάνατό του. Γεννήθηκε στην Μασσαλία από Ηπειρώτες μεγαλοαστούς, μετοίκησε στην Αθήνα, ανήκε στην άρχουσα πολιτική τάξη, ήταν συγγενής με πρωθυπουργούς, και τα παράτησε όλα για να υπενθυμίσει την ελληνικότητα των Μακεδόνων.

Ανδρέας Σταλίδης

Πολιτικός αναλυτής