Home / Κοινωνια / ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ… ΔΟΥΛΟΙ ΑΙΣΧΡΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ… ΔΟΥΛΟΙ ΑΙΣΧΡΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

Απαιτείται πλέον μία ριζική φορολογική τομή – Πρέπει να εφαρμοσθεί ο αναλογικός φόρος εισοδήματος με ενιαίο χαμηλό συντελεστή 15% και κατάργηση  κάθε άλλης φοροαπαλλαγής 

Προσφάτως το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών παρουσίασε, για τέταρτο συνεχές έτος, μελέτη που προσδιορίζει την «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας», την ημέρα δηλ. κατά την οποία οι φορολογούμενοι παύουν να εργάζονται για το κράτος και μπορούν να διαθέσουν τα έσοδά τους κατά το δοκούν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ημερομηνία αυτή μετετέθη, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, από την 22α Ιουνίου για το έτος 2014 στην 18η Ιουλίου για το 2018, δηλ. 26 ολόκληρες ημέρες.

Αυτή η «άνευ αμοιβής» πρόσθετη εργασία παρέχεται αναγκαστικά από όλους τους Έλληνες για την ίδρυση νέων κρατικών φορέων (τα ΝΠΔΔ πλην ΟΤΑ από 1068 το 2015 αυξήθηκαν σε 1211 το 2017, αύξηση 13,39%), πρόσληψη πρόσθετων μετακλητών υπαλλήλων, ίδρυση νέου πρωθυπουργικού γραφείου στην Θεσσαλονίκη, αναρίθμητα ταξίδια του υπουργού Άμυνας με τα τρία πρωθυπουργικά αεροπλάνα και για άλλες αλόγιστες δαπάνες ενός σπάταλου και μεγαλομανούς κράτους.

Χιλιάδες σελίδες, εκατομμύρια λέξεις, διαρκείς αλλαγές (ιδιαιτέρως κατά τα τελευταία χρόνια), στρατιές υπαλλήλων στο υπουργείο Οικονομικών και τις συναφείς ανεξάρτητες αρχές και το αποτέλεσμα είναι άδικη μεταχείριση των φορολογουμένων, αλώβητη φοροδιαφυγή, γραφειοκρατία, αυθαιρεσία και διαφθορά, αντικίνητρα για εργασία και επενδύσεις. Η ανάγκη μιας ριζικής φορολογικής τομής (μιας ακόμη, αλλά πράγματι τελευταίας!) είναι προφανής.

Το πρώτο που πρέπει να έχουμε σχετικώς υπόψη είναι ότι οι δημόσιες δαπάνες αποτελούν το κρίσιμο μέγεθος που καθορίζει την επιβάρυνση των πολιτών και όχι οι φόροι. Οι δημόσιες δαπάνες χρηματοδοτούνται, κάθε φορά, με έναν συνδυασμό φόρων και δανεισμού.

Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι οι φόροι γίνονται άμεσα αντιληπτοί, τουλάχιστον από όσους πράγματι τους πληρώνουν, ενώ τα χρέη δημιουργούν μίαν επίπλαστη ευφορία που μετατρέπεται σε απελπισία  όταν έρθει η αναπόδραστη στιγμή του περιορισμού ή της πλήρους αποστέρησης νέων δόσεων δανεισμού.

Προέχει, κατά συνέπεια, ο εξορθολογισμός των δημοσίων δαπανών σε συνδυασμό με ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, περιλαμβανομένων και ιδιωτικοποιήσεων λειτουργιών που δεν χρειάζεται να επιτελούνται από δημοσίους (π.χ. υπαλλήλους, φύλακες, καθαρίστριες, οδηγοί, λογιστές κ.ά.).

Ακολούθως, να υλοποιηθεί μια ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά:

Πρώτον, να δημιουργεί αρκετά έσοδα για να μπορεί το κράτος να χρηματοδοτεί τις θεμιτές αρμοδιότητές του.

Δεύτερον, να χαρακτηρίζεται από απλότητα και σαφήνεια.

Τρίτον, να ανταποκρίνεται στην επιταγή του άρθρου 4 του Συντάγματος, κατά την οποία «οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους». Τέταρτον, να μην περιέχει αντικίνητρα για επιπλέον εργασία, αποταμίευση, επενδύσεις.

Υπάρχει λύση που ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές αυτές.

Είναι ο αναλογικός φόρος εισοδήματος, που συνίσταται στην καθιέρωση ενός ενιαίου χαμηλού συντελεστή (π.χ. 15%) ή, έστω, δύο ή τριών συντελεστών με ήπια προοδευτικότητα, με ταυτόχρονο καθορισμό ενός υπολογίσιμου αφορολόγητου ορίου και κατάργηση κάθε άλλης φοροαπαλλαγής.

Το σύστημα αυτό εφαρμόζεται σε αρκετές χώρες με εντυπωσιακά αποτελέσματα και πρέπει ήδη να αρχίσει να απασχολεί την επόμενη κυβέρνηση.

Κώστας Χριστίδης

Νομικός – Οικονομολόγος