Home / Κοινωνια / Πολιτική ηθική το «ουσιώδες εν ανεπάρκεια»

Πολιτική ηθική το «ουσιώδες εν ανεπάρκεια»

«Πάσα επιστήμη, χωρισμένη Αρετής και Δικαιοσύνης, πανουργία και απάτη φαίνεται»

 

Στην έννοια της ηθικής δεν περιλαμβάνεται μόνο ο παρθενικός υμένας της γυναίκας.

Στην έννοια της ηθικής και ιδίως της κοινωνικής ηθικής υπάγονται και περιλαμβάνονται η εντιμότητα, η ειλικρίνεια, η ευθύτητα, η καλή πίστη, το ήθος. 

Για το τελευταίο θα αναφέρω τον έξοχο ορισμό που δίνει ο Ευάγγελος Παπανούτσος στο βιβλίο του Νόμος και Αρετή (σελ. 174 υποκεφάλαιο «Ήθος και Πολιτική»).

Ήθος -λέει- έχει μία βούληση που προαιρείται και πράττει με επίγνωση του χρέους, συναίσθηση ευθύνης και σύμφωνα με ένα πάγιο πρόγραμμα ή σύστημα ιδεών. 

Εάν σήμερα κοιτάξουμε την πολιτική ηθική θα διαπιστώσουμε ότι ανήκει στα «ουσιώδη εν ανεπαρκεία»!

Κάθε Έλληνας δικαιούται να αναφωνήσει αλλά και να διεκδικήσει το ήθος από τους πολιτικούς. Ζητείται ήθος!

Η πολιτική είναι επιστήμη αλλά και τέχνη. Είναι η τέχνη του εφικτού, του δυνατού γενέσθαι.

Εφ’ όσον είναι επιστήμη ισχύει αυτό που είπε ο Πλάτων: «Πάσα επιστήμη χωρισμένη αρετής και δικαιοσύνης πανουργία και απάτη φαίνεται».

Όταν ο Πλάτων μιλάει για αρετή εννοεί την ικανότητα και την τελειότητα κάθε πράγματος.

Στην πορεία του χρόνου η Αρετή ταυτίζεται με την εντιμότητα, την ηθική ακεραιότητα.

Στην τέχνη του εφικτού, που λύνει προβλήματα της πολιτικής κοινότητας, ως πολιτική πράξη ασκείται εντός κανόνων και αρχών και ιδίως εντός ηθικών πλαισίων. 

Ο πολιτικός ρεαλισμός που απαξιώνει και παραβιάζει την πολιτική ηθική κατάντησε πλέον επικροτούσα πολιτική σχολή, έχει ωμότητα και κυνισμό και έφερε την απαξίωση και τη χρεοκοπία της πολιτικής αλλά και τη χρεοκοπία της χώρας.

Η ηθική διαφέρει βεβαίως της πολιτικής αλλά δεν πρέπει να παίρνει… διαζύγιο παντοτινό.

Η ηθική έχει τη μεταφυσική αποστολή να πραγματοποιήσει στη ζωή το κράτος του Θεού, στην εκπλήρωση απόλυτου έργου. 

Μια κοινωνία ηθικών, ενάρετων, έντιμων πολιτών. Η πολιτική επιδιώκει -ΠΡΕΠΕΙ- το κοινό συμφέρον των πολιτών, μιας κοινωνίας μέσα στα πλαίσια όχι μόνον του νόμιμου αλλά και του ηθικού.

Το κοινό συμφέρον δεν είναι μόνο τα οικονομικά αγαθά αλλά και τα ηθικά και τα πνευματικά. 

Επομένως το κοινό συμφέρον καταντά ανάχωμα, για μια πολιτική ιδιοτέλειας και ωφελισμού της πολιτικής εξουσίας.

Ο Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» διδάσκει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ότι η εξουσία πρέπει να κυριαρχεί και στο πέρασμά της να υποχωρούν οι ηθικές φλυαρίες περί νομίμου και ηθικού.

Η  ακαδημία πολιτικών επιστημών που ίδρυσε ο εθνάρχης Ελ. Βενιζέλος είπε: «Η πολιτική δεν είναι ηθική, αλλά η καλή πολιτική πρέπει να βασίζεται στην ηθική».

Ο Υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ -ο πολύς Κίσινγκερ- είπε το πρόστυχο και κυνικό «όταν κάνεις πολιτική την ηθική την αφήνεις σπίτι σου»!!!

Ο Γάλλος Πουανκαρέ είπε για τον πολιτικό: «Ο πολιτικός πρέπει να είναι τιμιώτερος άπ’ όσο πρέπει για να φαίνεται τίμιος όσο πρέπει».

Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, ο αποκληθείς «ο γέρος της δημοκρατίας», διακήρυττε: 

«Στην ποινική δική ενός Έλληνα πολίτη οι αμφιβολίες ερμηνεύονται και είναι υπέρ αυτού. Όταν όμως κατηγορούμενος είναι πολιτικός οι αμφιβολίες πρέπει να είναι εναντίον του!».

Τόσο ηθικά ακέραιο και ανεπίληπτο ήθελε τον πολιτικό. 

Για να παραφράσουμε τον Τσόρτσιλ, ο πολιτικός πρέπει να έχει τρία προσόντα. Πρώτον: ήθος, δεύτερον: ήθος και τρίτον: ήθος.

Η αδαμαντίνη της ηθικής συνείδησης όταν υπάρχει λειτουργεί ανασταλτικά, ανασχετικά για την επίψογη και ανέντιμη πολιτική πράξη και συμπεριφορά. 

Όσο η πολιτική αυτονομείται και αποσυνδέεται απ’ την πολιτική ηθική, καταντά από ορθοπραξία σε ιδιοτέλεια, σε βλάβη του κοινού συμφέροντος, σε οικονομικό έγκλημα, σε διαφθορά του δημόσιου βίου, σε παρακμή και χρεοκοπία της πολιτείας.

Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του (Α.3 125 3α 25-35) γράφει: «Ο άνθρωπος όταν απομακρυνθεί από το νόμο γίνεται το χειρότερο απ’ όλα».

Η αδικία είναι ολέθρια όταν διαθέτει όπλα. Ο άνθρωπος χωρίς αρετή είναι το πιο ανούσιο και το πιο άγριο πλάσμα.

Η δικαιοσύνη μετέχει του πολιτικού φαινομένου, διότι η δικαιοσύνη είναι η τάξη της πολιτικής κοινωνίας και η εξακρίβωσή του αποτελεί δίκαιο.

Είναι ηθική βαρβαρότητα, είναι έξω του πολιτισμού, έξω του ανθρωπισμού.

ΟΣΟΙ πιστεύουν ότι τα ταμεία θα ανακουφισθούν όταν πεθάνουν οι 75άρηδες.

Γ. Σταραντζής

Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και στο ΣτΕ π. Επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας» Νομικός συγγραφέας