Μαρίλια

Βάρκες του μόλου πως μου θυμίζετε

όπως λικνίζεστε ένα κοράσι

χαριτωμένο, γελάει, ακκίζεται

χείλη ροδόσταμο, γλυκό κεράσι.

Το χαμογέλιο του λάμπει, φωτίζει

σαν πυροφάνι και την αυγή

μοιάζ’ ηλιοτρόπιου που όταν ανθίζει

χρυσίζ’ η πλάση κι αναριγεί.

Μέρα τη μέρα αναρριχάσαι

έχεις ακόμα πολλά να μάθεις

απ’ τους γονείς σου, μα να θυμάσαι

έχεις δυο χέρια, μ’ αυτά θα πλάθεις.

Με τη γενιά σου στον κόσμο όλο

στη μάνα Γη φτιάξτε προσήλια

θωρώ βαρκούλες πέρα στο μόλο

και μια γοργόνα τη Μαρίλια.

Στη μικρή Μαρίλια…

Χ. Μαυρομουστάκης

Αλεξανδρούπολη