Home / Κοινωνια / Πολυπολιτισμός, ή μήπως …αποδόμηση; 

Πολυπολιτισμός, ή μήπως …αποδόμηση; 

Οι …«Γεωπόνοι» της Νέας Τάξης πραγμάτων θέλουν να πνίξουν τα άλλα υγιή φυτά – Το πείραμα απέτυχε στην Δύση – Δεν το βλέπουμε; 

Ακούσαμε πριν από λίγες ημέρες τον Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη να εκδηλώνει σε σχετική συζήτηση μέσα στην Βουλή τον θαυμασμό του στην πολυπολιτισμική κοινωνία και να διακηρύσσει πόσο υπερήφανος θα αισθάνεται, εάν καταφέρει να γίνει τελικά Πρωθυπουργός μιας πολυπολιτισμικής χώρας, στην οποία θα συζούν αρμονικά τα σύνοικο στοιχεία της. 

Γεμάτοι  έκπληξη παρακολουθήσαμε επίσης την ανάλυση του σχεδίου του κ. Μητσοτάκη για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας μέσω της πολυπολιτισμικότητα!

Ένας παραδοσιακός ψηφοφόρος από εκείνους πού στήριξαν στις τελευταίες εκλογές τον κ. Μητσοτάκη, χωρίς ωστόσο να είναι οπαδός τής Νέας Δημοκρατίας, θα αισθανόταν σίγουρα βαθειά απογοητευμένος από τα λόγια αυτά του Πρωθυπουργού, διότι είχε άλλα ακούσματα στα αυτιά του από τις προεκλογικές εξαγγελίες του.

Εκτός εάν η συγκεκριμένη εικόνα του κ. Μητσοτάκη απεδίδετο σε κάποιο βραχυκύκλωμα των τηλεοπτικών συχνοτήτων, που θα παρουσίαζαν μία θεατρική επιθεώρηση μέ διακωμώδηση ρόλων και ιδιοτήτων ως «ώρα του Πρωθυπουργού».

Υπό την σοβαρή εκδοχή του πράγματος τα λεγόμενα τού κ. Μητσοτάκη προδίδουν πλημμελή κατανόηση της έννοιας και της υφής της εκ τών υστέρων «φυτευτής» και όχι «αυτοφυούς» πολυπολιτισμικότητας, καθώς και των προβλημάτων που δημιουργεί ή λειτουργία της σε μία σύγχρονη κοινωνία,.

Ας θεωρηθούν οι σκέψεις που ακολουθούν μία μικρή συμβολή προβληματισμού όλων μας επάνω στο σπουδαίο αλλά και παρεξηγημένο ζήτημα της λεγάμενης πολυπολιτισμικότητας, την οποία, δολίως ή αφελώς, εξιδανικεύουν κάποιοι.

Ξεκινώντας από την ετυμολογία της λέξης πρέπει να διευκρινίσουμε ότι πολυπολυπολιτισμική χαρακτηρίζεται η κοινωνία, στους κόλπους της οποίας συμβιώνουν ομάδες πληθυσμού, που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς.

Το στοιχείο αυτό δεν υποδηλώνει ασφαλώς από μόνο του κάτι αρνητικό. Αντιθέτως μάλιστα θα έλεγε κάποιος ότι εμπλουτίζει την κοινωνία μέ ένα γόνιμο πλουραλισμό πολιτιστικών αξιών..

Πρέπει όμως να διευκρινισθεί εδώ ότι απαραίτητος όρος για να εκδηλώσει την θετική της λειτουργία η πολυπολιτισμικότητα είναι η αρμονική συνύπαρξη των διαφόρων πολιτισμικών ομάδων του πληθυσμού υπό την σημαία ενός κράτους, που αποτελεί και τον συνδετικό τους κρίκο.

Τα σύνοικα στοιχειά του λαού μοιάζουν σε αυτή την περίπτωση με τα ποικιλόχρωμα «νήματα» που «συνυφάνθηκαν» στον ίδιο «αργαλειό» και έφτιαξαν έτσι όλα μαζί το σχετικό « ύφασμα», στο όποιο δεν έχει αξία ή μοναδικότητα των κατ’ ιδίαν στοιχείων του – όσο κι αν αυτή είναι ορατή- αλλά η συνολική εικόνα της «ύφανσης».

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα τέτοιας πολυπολιτισμικότητας μας δίνουν ορισμένα κράτη, όπως είναι π.χ. οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο Καναδάς, η Αυστραλία κ.ά., τα οποία δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από μετανάστες προερχόμενους από χώρες της Κεντρικής ή Λατινικής Αμερικής ή από άλλες ηπείρους (Ευρώπη, Αφρική, Ασία).

Η ανύπαρκτη προηγουμένως συνείδηση του Έθνους σφυρηλατήθηκε από όλα μαζί τα ετερόκλητα πολιτισμικά στοιχεία, πού συνέβαλαν στην δημιουργία του.

Παρεμφερής αλλά σαφώς διαφορετική κατά περιεχόμενο είναι για την Ελλάδα η περίπτωση με τους Αρβανίτες και τους Βλάχους. 

Οι πρώτοι ενώ κατοικούσαν στην περιοχή της σημερινής Αλβανίας – και γι’ αυτό μιλούσαν μιά διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας, χωρίς ωστόσο να είναι Αλβανοί στην καταγωγή- εγκαταστάθηκαν τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε διάφορες περιοχές τής Ελλάδος και παρέμειναν σε αυτές κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Ασπάστηκαν τις αρχές και τις αξίες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και εντάχθηκαν ομαλά στον εθνικό κορμό, εμπλουτίζοντάς τον με τα δικά τους ήθη και έθιμα, που τα βλέπουμε να εκδηλώνονται με την ευκαιρία κάποιων κοινών εορτών (Απόκριες, Πάσχα κ.λπ.). 

Οι Αρβανίτες, λοιπόν, έχοντας διαμορφώσει καθαρή ελληνική συνείδηση, αγωνίστηκαν εναντίον των Τούρκων και των Τουρκαλβανών κατά την Εθνεγερσία. 

Ανέδειξαν, μάλιστα, σπουδαίους ήρωες, που πρωτοστάτησαν στην Ελληνική Επανάσταση, αλλά και αρκετούς πολιτικούς που κυβέρνησαν τη χώρα..

Το ίδιο ισχύει και για τους Βλάχους, τους κατοίκους δηλαδή του Αίμου και ορισμένων περιοχών της Θράκης, της Μακεδονίας και της Ηπείρου, οι οποίοι αρχικά εκρομανίστηκαν κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα, στη συνέχεια όμως, με την κάθοδο των σλάβων, εκσλαβίστηκαν, περί τον 7ο αιώνα. 

Οι Βλάχοι εγκολπώθηκαν και αυτοί τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό και απέκτησαν ομοίως ελληνική συνείδηση, χωρίς να απεμπολήσουν τις δικές τους πολιτισμικές καταβολές.

Τη φιλοπατρία των Βλάχων και τη συμβολή τους στην Ελληνική Επανάσταση εξαίρει ο Νικόλαος Κασομούλης, το πρωτοπαλλήκαρο του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, στα Στρατιωτικά του Ενθυμήματα.

Τους Αρβανίτες και τους Βλάχους, αλλά και όσους άλλους βάδισαν στα ίχνη τους και ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό είχε προφανώς υπ’ όψιν του ο Αδαμάντιος Κοραής, όταν έλεγε ότι «Έλληνες καλούνται οι της παιδεύσεως της ημετέρας μετέχοντες». 

Και εννοεί ασφαλώς εδώ ο Κοραής όχι απλώς εκείνους που παρακολουθούν ένα ελληνικό σχολείο και μαθαίνουν ελληνικά γράμματα, αλλά κι εκείνους που ασπάζονται τις αρχές και τις αξίες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Απέναντι στις προαναφερθείσες αυτοφυείς ή συμφυείς στον ίδιο κορμό μορφές πολυπολιτισμικότητας «καλλιεργεί» σήμερα η Νέα Τάξη ένα άλλο είδος πολυπολιτισμικότητας, που συνιστά μια φονική «ποικιλία», αφού, όπου αυτή «φυτρώνει», οι «ρίζες» της «πνίγουν» κάθε άλλη παραδοσιακή «καλλιέργεια». Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Αποκλειστικοί φορείς της νέας πολυπολιτισμικής «καλλιέργειας» είναι σήμερα οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, που μεταναστεύουν μαζικά, κουβαλώντας μαζί τους, όπως είναι φυσικό, πολιτισμικά στοιχεία τα οποία είναι εντελώς ασύμβατα με τα παραδοσιακά στοιχεία των κοινωνιών στις οποίες εισέρχονται και εγκαθίστανται. 

Με την προώθησή τους στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης από εκείνους που επιδιώκουν την εξαφάνιση της παραδοσιακής πολιτισμικής μονοκαλλιέργειας δημιουργείται τεχνηέντως το πρόβλημα της πολυπολιτισμικότητας. 

Από τη στιγμή που θα «ριζώσουν» οι νέες «ποικιλίες» στα εδάφη που «φυτεύονται», η τύχη των παραδοσιακών «ποικιλιών» είναι προδιαγεγραμμένη, αφού τα «φυτά-φονιάδες» δεν αφήνουν να ευδοκιμήσει τίποτε άλλο στον ίδιο τόπο, όπως ακριβώς γίνεται και με τους κάκτους. 

Πώς μπορούν, άλλωστε, να συμβιώσουν αρμονικά σύνοικα πολιτισμικά στοιχεία, όταν το ένα, κατ’ εντολή της θρησκείας του, γίνεται «ανοιχτή αγκαλιά» ακόμη και στον εχθρό και το άλλο, κατ’ εντολή πάλι της δικής του θρησκείας, κρατάει διαρκώς στα χέρια του μαχαίρι, χρησιμοποιώντας ή δείχνοντας τη λεπίδα του στον αλλόδοξο ή ετερόφρονα πολιτισμικό εταίρο;

Εν πάση περιπτώσει, όσοι βαυκαλίζονται με την ιδέα της πολυπολιτισμικότητας που προωθεί η Νέα Τάξη και θύουν αφελώς στον «βωμό» της, ας κάνουν τον κόπο να κοιτάξουν προς τη Θράκη και να δουν -έχοντας πάντα προ οφθαλμών τα γεγονότα του 1990- πώς εννοούν την πολυπολιτισμικότητα οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Θράκης και ιδίως οι τουρκογενείς από αυτούς. 

Ας ρίξουν μια ματιά στον Λίβανο, στη Συρία, στην Αίγυπτο με την πρόσφατη ματωμένη πασχαλιά ή όπου αλλού υπάρχουν χριστιανικές κοινότητες για να δουν πόσο «φόρο αίματος» και δακρύων πληρώνει στους πολυπολιτισμικούς μουσουλμάνους εταίρους το σύνοικο χριστιανικό στοιχείο. 

Και τότε θα μπορέσουν ίσως να πάρουν μια πρόγευση των συνθηκών που θα διαμορφώσει στην Ελλάδα η καλλιεργούμενη πολυπολιτισμικότητα. 

Αποτελεί καταστάλαγμα της κοινής πείρας ότι, όποιος ανέχεται την καλλιέργεια ή τη μεταφύτευση στον χώρο του κάκτων, σίγουρα θα βρει κάποια στιγμή μπροστά του τις βελόνες τους.

Βέβαια κάποιοι βλέποντας ότι πολλές κοινωνικές εντάσεις τροφοδοτούνται από θρησκευτικές έριδες, αντί να αγωνιστούν για να εκλείψουν οι εντάσεις αυτές και να διασφαλιστεί η ειρηνική άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων από τους πιστούς των διαφόρων ομολογιών, προτείνουν ως λύση του προβλήματος την κατάργηση των θρησκειών!

Αυτές φταίνε που δεν μπορούν να ζήσουν αδελφωμένοι οι λαοί. 

Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Την επινόησαν και την εφάρμοσαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση πριν από 100 ακριβώς χρόνια οι Μπολσεβίκοι, αφού, σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία, η θρησκεία είναι το «όπιο» του λαού. 

Η συνέχεια από την απαγόρευση αυτού του «ναρκωτικού» είναι γνωστή. 

Γέμισε η Ρωσία «τοξικομανείς», που έκαναν χρήση της απαγορευμένης «ουσίας» κρυφά μέσα στα σπίτια τους. 

Παντού από όλα τα σπίτια έβγαινε καπνός. Μόνο που ο καπνός αυτός δεν είχε τη βαριά μυρωδιά του αληθινού οπίου, αλλά τη μοσχοβολιά του θυμιάματος, διότι οι «τεκέδες» της Ρωσίας εκείνης της εποχής δεν ήσαν τίποτε άλλο παρά μυστικά εικονοστάσια, όπου λατρεύονταν ακατάπαυστα ο Τριαδικός Θεός. 

Φαίνεται ότι οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν καλή γνώση της Ιστορίας. 

Αλλιώς δεν θα επαναλάμβαναν την αφροσύνη του Νέρωνα και των ομοϊδεατών του, που πίστευαν ότι μπορούσαν να «σβήσουν» από τις ψυχές των ανθρώπων τη «φλόγα» της πίστης στον Ιησού, χρησιμοποιώντας για τον σκοπό αυτό ως μέσο τον «πυροσβεστήρα» της εξουσίας. 

Σε όλες τις περιπτώσεις των κάθε είδους διωγμών στόχος ήταν ο Χριστός. 

Αυτός είναι το «σκληρό ναρκωτικό» από το οποίο κινδυνεύει κάθε αλαζονική εξουσία. Και Αυτόν πολεμάει επίσης σήμερα η Νέα Τάξη. 

Επειδή όμως φοβάται μήπως «καεί» και αυτή, όπως όλοι οι άλλοι, από τη «φλόγα» της ψυχής των γνωστών «τοξικομανών», αποφεύγει να τα βάλει με τη «φωτιά». 

Προτιμάει να εξαφανίσει την καλλιέργεια του «οπίου», σπέρνοντας σε όλες τις «φυτείες» του «κάκτους».

Λοιπόν, ας μη γελιόμαστε. Είναι ουτοπία να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να υπάρξει στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας ειρηνική συμβίωση ανάμεσα σε «θηράματα» και θηρευτές ή ότι είναι δυνατή η «καλλιέργεια» στον ίδιο «αγρό» «κάκτων» και άλλων «φυτών» χωρίς αγκάθια. 

Όπως είναι, βέβαια, μεγάλη αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι θα καταφέρει κάποτε να ενσωματώσει ομαλά τους «κάκτους» μέσα στις παραδοσιακές «καλλιέργειες».

Τα σύνοικα πολυπολιτισμικά στοιχεία γκετοποιήθηκαν.

Κλείσθηκαν μέσα στο «κουκούλι» τους περιμένοντας απλώς να έλθει η ώρα της «εκκόλαψης» που θα τους δώσει την εξουσία, για να κάνουν πια αυτά κουμάντο στην χώρα.

Όσο για την μετεκλογική έμπνευση του κ. Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει την δημογραφική «αιμορραγία» της χώρας με «μετάγγιση» πολυπολιτισμικού «αίματος», αρμοδιότητα για την απάντηση στο ερώτημα, τί ακριβώς παθαίνει ένας αιμορραγών οργανισμός, όταν μεταγγίζεις άκριτα αίμα σε αυτόν χωρίς να εξετάσεις την συμβατότητά του με το αίμα του δότη, έχουν μόνον οι ιατροί.

Αυτούς ώφειλε να συμβουλευθεί ο κ. Μητσοτάκης πριν προβεί στις σχετικές εξαγγελίες του. 

Ο κ. Μουζάλας, που  συλλάβει πρώτος την ιδέα αυτή, γνώριζε ως ιατρός την συνέπεια, αλλά την απέκρυψε δολίως;

Δεν πρέπει να λησμονεί κανείς, όταν επιχειρηματολογεί με το «αίμα», ότι αυτό γεννιέται, δεν παρασκευάζεται ποτέ. 

Και δεν είναι ουσιώδες εν ανεπάρκεια καταναλωτικό αγαθό, για να αντιμετωπίσει κάποιος την έλλειψή του μέ εισαγωγές ομοειδών προϊόντων.

Επομένως, εάν θέλει ο κ. Μητσοτάκης να είναι συνεπής με τις προεκλογικές του υποσχέσεις, ας αφήσει στην άκρη τις πολιτικές «ακροβασίες» του στο ολισθηρό «έδαφος» της πολυπολιτισμικότητας και ας σπεύσει να αδειάσει άμεσα την χώρα από όλους τους παράνομους μετανάστες φροντίζοντας παράλληλα να ενεργοποιήσει κατεπειγόντως την αδράνουσα «μήτρα», η οποία «γεννάει» το ελληνικό αίμα που έχει ανάγκη η χώρα για την επιβίωσή της.

Αλέξανδρος Π. Κωστάρας

Ομότιμος Καθηγητής Νομικής

Σχολής Πανεπιστημίου Θράκης