Ξύπνα αγρότη ταπεινέ
και σφίξε τη γροθιά σου
γιατί σε κλέβουν το ψωμί
μπροστά απ’ τα παιδιά σου.
Η αγροτιά μας η ταπεινή
και πάντα αδικημένη
σαν καλαμιά μες στους αγρούς
σε έχουν ξεχασμένη.
Σε δέρνουνε οι άνεμοι
μεγάλες καταιγίδες
χωρίς να βρίσκεις ζεστασιά
μονάχα αδικίες.
Ο κόμπος πλέον έφτασε
στο χτένι δυστυχώς
και φτάσαν οι αγρότες μας
στο δρόμο ολοταχώς.
Να σώσουν τον ιδρώτα τους
που τρέχει σαν ποτάμι
τόσο πολύς και άφθονος
κανείς που δεν τους φτάνει.
Δουλεύουν ημερόνυχτο
σε όλο τους το βίο
μέσα στη ζέστη και βροχή
στο χιόνι και στο κρύο.
Για να απολαύσουν τα αγαθά
τον κόπο της ζωής τους
που βγαίνει απ’ τα σπλάχνα τους
και μέσα απ’ την ψυχή τους.
Χρόνια και χρόνια στη ζωή
σαν το θεριό παλεύουν
τον τίμιο ιδρώτα τους
οι κλέφτες τον ληστεύουν.
Αχ αγρότη ταπεινέ,
που είσαι πάντα θύμα
στην κάθε σου προσπάθεια
στο κάθε σου το βήμα.
Σε δρόμο πάντα σκοτεινό
οι αγρότες περπατάνε
χωρίς να ξέρουν που πατάν
και ακόμη που θα πάνε.
Στα λόγια όλοι στέκονται
δίπλα στο πλευρό τους
στην πράξη όμως δυστυχώς
τους σφίγγουν το λαιμό τους.
Σπήλαιο Ορεστιάδος
