Εξήντα έξι χρόνια πέρασαν
σαν να ‘τανε εχθές
οι Τούρκοι που μας άνοιξαν
με μίσος τις πληγές
Σεπτέμβρης μήνας ήτανε
και ο μήνας είχε έξι,
το βρώμικο παιχνίδι τους
οι Τούρκοι το είχαν παίξει
Ξερίζωσαν τους Έλληνες,
τους είχαν λεηλατήσει
μέσα σε κλίμα βάρβαρο,
τους είχανε τσακίσει
Γκρεμίζανε τις εκκλησιές
και καίγαν τα σχολεία
και πάντα επιβάλανε
στους Έλληνες τη βία
Το σύνθημά τους ήτανε
«σπάστε και γκρεμίστε»
«θάνατος στους γκιαούρηδες,
επάνω τους πατήστε»
Με πέτρες και με ρόπαλα
και σιδερένιες βέργες,
ορμούσανε επάνω τους
χωρίς πολλές κουβέντες
Σαν τα πουλιά σκορπίζανε
δεν ξέραν που πηγαίναν
μέσα στην μπόρα την τρανή
τους πιάναν και τους δέρναν
Κορίτσια ατιμώσανε
και όμορφες γυναίκες
πάνω σ’ αυτά που κάνανε,
μας βγάζανε και φταίχτες
Τις μέρες αυτές τις δύσκολες
κανείς δεν τις ξεχνάει
θα βρίσκονται στη μνήμη μας
και πάντα θα πονάει
Είναι πληγή που αιμορραγεί
και τρέχει πάντα αίμα
μες στις καρδιές γράφτηκε
με την σκληρή την πένα
Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης
γνώρισαν πολλούς μπελάδες
σήμερα υπάρχουν δυστυχώς
μόνον δύο χιλιάδες
Οι φίλοι μας, οι σύμμαχοι
κλείνουνε τα μάτια,
έστω κι αν η Ελλάδα γίνεται
χίλια δυο κομμάτια
Θα πρέπει κάποτε και εμείς,
τους φίλους μας να βρούμε,
αν θέλουμε πραγματικά
μέρες καλές να δούμε
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδας
