Συχνά προβάλλει η μορφή της μάνας
παρουσιάζεται σαν γίγαντας μπροστά μου
τη μια με το δικράνι δεμάτια να σηκώνει
τη θημωνιά να φτιάξουμε στ’ αλώνια
την άλλη με τ’ αλέτρι της τη γη να οργώνει
να και τα κούτσουρα που ανέβαζε στο κάρο
ζεστούλα να μας δώσουν το χειμώνα
Πρώτη στο ζύμωμα στο πλύσιμο των ρούχων
το γάλα έκλεβε απ’ της γελάδας τα μαστάρια
για τα παιδιά της και του κόσμου τα παιδιά
με την αυγή το μοίραζε τρεχάτη
λίγες δραχμούλες για τυρί κι ελιές
και τα τετράδιά μας ν’ αγοράσει προσπαθούσε
το στάβλο καθαρό τον εκρατούσε
Και στο γκοτζά προλάβαινε να πάει
νερό γλυκό να φέρει για τη δίψα μας η δόλια
σαν αρρωσταίναμε φρουρός στο προσκεφάλι
με αγωνία και λαχτάρα προσπαθούσε
τον πυρετό να κατεβάσει με κομπρέσες
μας υποσχόταν το καλύτερο φαΐ
αν δυνατοί στεκόμασταν στο χτύπημα της μπόρας
Ό,τι να γράψω λίγο είναι να εκφράσω δεν μπορώ
την παρουσία της γλυκιά και έντονη στ’ αναπετάρισμά μου
άνετη η θεσούλα στην καρδιά μου που κατάχτησε
μεγάλο το κενό π’ άφησε πίσω
θαρρώπως της χρωστώ πολλά
χωρίς υπερβολή ίσως και όλα
Ήσυχο αναπαμό οπού κι αν είναι νάχει
νιώθω πολλές φορές να με αγγίζει η ανάσα της
με προστασία και φροντίδα το κορμί μου περιλούζει
βρίσκεται ολοζώντανη μπροστά μου
μ’ ακολουθεί στα βήματά μου με αγάπη
Ηρωίδα μάνα αγγέλων απαύγασμα
η μορφή σου στης ψυχής μου τα κατάβαθα κλεισμένη
στης ζωής τα μονοπάτια συντροφιά και παρηγοριά
στον πόνο και στη θλίψη μου ‘σαι βάλσαμο
μόνο για το καλό γεννήθηκες κι εχάθης
στοργή κι αγάπη είχες για όλους μας
Η μνήμη σου ανεξάλειπτη θα μείνει
σε μας τον ίσιο δρόμο του αγώνα να ορίζει
τη ζεστασιά θα φέρνει στις ψυχές μας
Φόρος τιμής σου πρέπει στους αιώνες
Κοσμίδης Γιάννης
Φέρες Έβρου
