Όλοι λεγόμαστε άνθρωποι.
Μόνο στο όνομα.
Όλοι μοιάζουμε και όλοι
είμαστε διαφορετικοί.
Μόνο όταν πλησιάσεις κάποιον
θα τον καταλάβεις, κι αν.
Θα δεις τι κρύβει, ποιος είναι,
τι είναι, τι πιστεύει,
αν πιστεύει κάπου, τι παραδέχεται.
Αν βέβαια σου ανοιχτεί.
Αν σε εμπιστευτεί.
Γιατί μπορεί να μην πιστεύει σε τίποτα
στο σημερινό κόσμο που ζούμε.
Θα σου βγάλει τον πραγματικό εαυτό του;
Όχι, φοβάται.
Έτσι είναι ο κόσμος του σήμερα.
Άγριος, αμαρτωλός, απίστευτα σκληρός,
άδικος, συμφεροντολόγος.
Υπάρχει θεραπεία;
Υπάρχει αντίδοτο;
Δεν αγγίζεις τις ψυχές
και δε σε αγγίζουν.
Εδώ φτάσαμε.
Ξένοι μεταξύ ξένων.
Το εγώ και όχι το εμείς.
Ο εαυτός μας να επιβιώσει.
Εδώ καταντήσαμε.
Μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο;
Να ανασάνουμε;
Ω! μεγάλε άνθρωπε!
Ήρωα της ψευτιάς, της αδικίας,
της κακίας, της αμαρτίας, της υπερβολής.
Πού πήγαν η ανθρωπιά, η τιμιότητα,
η δικαιοσύνη, η ταπεινότητα,η καλοσύνη,
η αγνότητα, η αθωότητα, ο σεβασμός,
ο αλτρουϊσμός …..
έννοιες που χάθηκαν στου ορίζοντα την άβυσσο.
Λίγοι τα τίμησαν αυτά ,
λίγοι τα κράτησαν και τα υπερασπίστηκαν
και αυτοί προσέχουν μην πέσουν θύματα των άλλων.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
