Του είπες θες να έχετε το ίδιο προσκεφάλι,
να ξυπνάτε μαζί κάθε χαραυγή,
να βλέπετε τα κύματα στο ακρογιάλι
και να πίνετε νερό απ΄ την ίδια πηγή.
Να είσαστε συνέχεια μαζί,
να πετάτε με της αγάπης τα φτερά,
να έχετε της Παναγιάς την ευχή
και τα όνειρά σας να είναι ξεχωριστά.
Ο ήλιος να φωτίζει την πορεία σας,
ο ένας για τον άλλο στυλοβάτες,
η ζωή σας να έχει ευφορία
και πάντα προς την ευτυχία διαβάτες.
Τώρα τον άφησες μόνο να θαλασσοδέρνεται,
να ψάχνει σανίδα σωτηρίας,
να μην ξέρει πώς να φέρνεται,
να είναι σε φάση απελπισίας.
Πίστευε πώς ήταν ικανός
να καταφέρει με αγάπη να την χορτάσει,
τώρα έμεινε μόνος και ταπεινός
τον χωρισμό τους πώς θα ξεπεράσει.
Όσο περνάει ο καιρός τα θυμάται
και λέει ένα πικραμένο γιατί,
τα φέρνει στο μυαλό και δεν κοιμάται,
δακρύζει, τον πονάει το καθετί.
Και οι άντρες κλαίνε
όταν έχουν καρδιά με αισθήματα,
όλες οι κινήσεις τους λένε
και γράφουν για την αγάπη ποιήματα.
Τα δάκρυα είναι ανακούφιση,
τον φυλάγουν, τον ωριμάζουν,
είναι ένα βήμα πριν την πτώση,
ενέσεις που τον μπολιάζουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
