Λόγια..
που δεν ακούστηκαν κι έμειναν μετέωρα να περιμένουν,
που ακούστηκαν αλλά πίκραναν βαθιά κάποιον,
που έδωσαν δύναμη να ξεκινήσει μια ζωή κατατρεγμένη,
που φώτισαν και διεύρυναν τον ορίζοντα ενός ανθρώπου,
που περίμενε μια ψυχή αλλά δεν ειπώθηκαν για παρηγοριά,
που ήταν σκληρά αλλά έψησαν τον έφηβο και τον άντρωσαν,
που τον παραπλάνησαν σε ένα ποτάμι που πλημμύρισε,
που άκουσε ο γέροντας που καρτερά συμπαράσταση και ελπίδα,
που γλύκαιναν τις καρδιές των ζευγαριών,
που σα σειρήνες σε παράσυραν στο διάβα τους,
που ήταν σαν ενέσεις στον πάσχοντα που υποφέρει.
Λόγια αθωότητας, καλοσύνης, βοήθειας, καρδιάς,
γνώσης, κρίσης, λύσης, ενθάρρυνσης αλληλεγγύης.
Δυστυχώς και λόγια πονηριάς, ψευτιάς, μίσους, κακίας
Λόγια που να συνοδεύονται κι από καλές πράξεις
θα είναι ακόμα καλύτερα στα σίγουρα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
