Του ΄πε πώς κουράστηκε
και πια μαζί του αδειάστηκε,
δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει
και φεύγει πριν το μετανιώσει.
Το καρδιοχτύπι τους έγινε βρόντος.
Η ζωή καρφί πόντος πόντος.
Τώρα άδεια τα κιτάπια όλα
και η αγάπη έγινε παρόλα.
Φταίει κι αυτός, φταίει κι αυτή, είναι αλήθεια.
Παρασυρθήκανε σε παιδικά παραμύθια.
Μετράνε τώρα τις πληγές και τα φαρμάκια
και ταξιδεύουνε με διαφορετικά καραβάκια.
Η συνέχεια άχρηστη, φτηνή.
Ραγίσανε τόσο εύκολα σα γυαλί.
Κοπήκανε όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια
εκεί που άλλοτε καλπάζαν σαν υπέροχα άτια.
Οι κουβέντες μετρημένες, φειδωλές.
Οι πράξεις άδικες, απατηλές.
Τέλειωσε κάθε ίχνος υπομονής,
φύσηξε άνεμος φυγής.
Σκόρπια και άχαρη κατάντησε η ζωή.
Βαριά βγαίνει απ΄ τα στήθη η αναπνοή.
Καλύτερα να πούνε το αντίο
δεν έχει πια εισιτήριο γι αυτούς το πλοίο.΄
Το ταξίδι τους έφτασε στο τέλος.
Την καρδιά τρύπησε ένα σκληρό βέλος.
Η μάχη ήταν άνιση, ήταν μια ουτοπία,
δεν κερδήθηκε με καμιά θεωρία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
