Είδα η ζήλεια σα φωλεύει,
να φέρνει αγάπης μαρασμό,
τον έρωτα να μακελεύει,
να φθάνει ως τον χωρισμό.
Είδα μια μάνα να ζηλεύει
μιας άλλης μάνας το παιδί.
Την είδα να μη γαληνεύει.
Να’ χει σαράκι, δηλαδή.
Σε πολλά αδέρφια είδα ζήλεια,
να σιγοκαίει τα σωθικά.
Είδα, να μη λένε τα χείλια
αυτό που θέλει η καρδιά.
Είδα το γείτονα, να έχει
μεγάλη ζήλεια και οργή,
ο γείτονάς του σαν κατέχει
πλούτη πολλά σ’ αυτή τη γη.
Είδα τη ζήλεια να χωρίζει
άδολους φίλους, καρδιακούς,
μ’ αμάχη να τους πλημμυρίζει
και να τους κάνει μανιακούς.
Την είδα επίσης να ριζώνει
και να μη βγαίνει απ’ την καρδιά
ολημερίς να μαραζώνει
ακόμη και μικρά παιδιά.
Κοντολογής σε αρρωσταίνει
κι αλίμονό σου αν σε βρει!
Στ’ αλήθεια η ζήλεια σε μαραίνει,
σα να ‘ναι αρρώστια φοβερή.
Την είδα σε πολλούς τόπους
κι αναρωτήθηκα γιατί;
να καίει η ζήλεια τους ανθρώπους,
σα λάβα ρέουσα, καυτή;
Από την ποιητική συλλογή «Θρακιώτικα και άλλα»
του Αθ. Παπατριανταφύλλου
