Ποιος να το έλεγε ποτέ,
η ελληνίδα γλώσσα,
να χάνεται σιγά – σιγά,
σα να ‘ναι συνιστώσα!
Τι και αν είναι πλούσια,
κι αν είναι γλωσσομάνα.
Τι κι αν από τα σπλάχνα της,
πήραν όλοι το «μάνα».
Πήραν λέξεις και λήμματα,
που σε καμιά άλλη γλώσσα
δεν έβρισκαν το νόημα,
γιατί δεν ήταν δρώσα.
Οι χρήστες των άλλων γλωσσών
δεν μπήκανε στο κόπο,
να βρουν νοήματα υψηλά,
και που να πιάνουν τόπο.
Ποτέ δεν καλλιέργησαν
του νου φιλοκαλία.
κι ούτε καν ασχολήθηκαν
με τη φιλοσοφία.
Πρώτη στον κόσμο η γλώσσα μας
στα πάντα έχει δώσει,
όνομα και υπόσταση,
και έτσι τα ‘χει σώσει.
Σε ιδέες κι αντικείμενα,
στον κόσμο ό,τι υπάρχει,
στ’ αρχεία τα «ακασικά»,*
η γλώσσα Ελλήνων άρχει.
Κι όμως στους νεοέλληνες,
φθίνει η περηφάνια,
κι η γλώσσα αυτή του Πλάτωνα
άγεται στην αφάνεια.
Τα γκρίκλις είναι τώρα πια,
γλώσσα της νεολαίας,
γλώσσα μεικτή, ακατάληπτη
και γλώσσα της παρέας…
Αθ. Παπατριανταφύλλου
ή Ριμαδόρος
