Ανέκαθεν οι άνθρωποι το φυσιολογικό,
πιστεύανε και κρίνανε, πως ήταν λογικό.
Στους νόμους τους διαχρονικούς και τις επιταγές
της φύσης και του σύμπαντος, πίστευα μέχρι χθες.
Δεν λέω, ναι, υπήρχανε ανώμαλες καταστάσεις,
στις σχέσεις των ανθρώπων και σε πάμπολλες φάσεις.
Μα, να προβάλλεται αυτό, υπόδειγμα για άλλους,
ποτέ δεν το περίμενα και δη από … μεγάλους!
Υπήρχαν και στο παρελθόν μη φυσιολογικοί
άνθρωποι, που δεν πρόσβαλαν ποτέ τη λογική.
Ζούσαν εκεί, στον κόσμο τους, χωρίς υπερηφάνεια
και προτιμούσαν πάντοτε να είναι στην αφάνεια.
Δεν θέλανε, να φαίνεται η ιδιαιτερότητά τους,
ούτε τα «φάλτσα», που έκαναν και τα καμώματά τους.
Μα τώρα; Καμαρώνουνε κι επισημοποιούνε
το αφύσικο κι ανώμαλο και θέλουν να το δούνε …
Να γίνεται παράδειγμα στη νέα κοινωνία,
χωρίς να λογαριάζουνε την όποια αγωνία,
θα εμφυτεύσουν πάραυτα στους φυσικούς γονείς,
με τέτοιο μέλλον των παιδιών, που δε θα ‘θελε κανείς!
Κι είναι απορίας άξιον. Ποιο θα ‘ναι αυτού του τόπου,
το μέλλον, η πορεία του, ναι κι αυτού του Ανθρώπου!
Πώς θα τηρείται η εντολή του πάνσοφου Θεού:
«Αυξάνεστε και πληθύνεστε» προς δόξαν του κόσμου αυτού;
Πώς ένα ζεύγος από δυο, γυναίκες ή και άντρες,
θα κάνει οικογένεια; Από τις ξένες «μάντρες»;
Θα «αγοράζουνε» παιδιά, για να ‘χουν απογόνους,
να τους νταντεύουν στα στερνά, μην τους αφήσουν μόνους!
Και δεν θα μειονεκτούν τα παιδιά, αυτά δίχως πατέρα;
Το ίδιο και ‘κείνα, που θα ζουν χωρίς φυσική μητέρα;
Και τον παππού και τη γιαγιά, τους φυσικούς εννοείται,
δε θα γνωρίσουνε ποτέ; Και αυτό δικαιολογείται;
Αυτά και άλλα δράματα σίγουρα θα προκύψουν,
αν πολλά, μη φυσιολογικά, ζευγάρια μας ενσκήψουν.
Γι αυτό, το μη φυσιολογικό, ας μείνει σε μια άκρη,
Γιατί στ’ αλήθεια θα χυθεί κάποτε πολύ δάκρυ.
Ο Ριμαδόρος
