Η Μάνα-Θράκη βρέθηκε
στα χαλασμένα κάστρα,
πιο πάνω απ’ την Κομοτηνή,
να συζητά με τ’ άστρα.
Εκεί κουβέντιαζαν οι δυο,
το χαλασμό της Θράκης,
στα τρία πως μοιράστηκαν,
τα άγια χώματά της.
-Ποια μοίρα θέλησε άστοργα,
να χωριστούν για πάντα(;)
τα εδάφη μου τα όμορφα,
ρωτάει η Θράκη. – «Γιάντα»;*
Τον λόγο ευθύς ανέλαβε
η φωτεινή Σελήνη,
και σαν προφήτισσα ακούστηκε,
να λέει με γαλήνη.
-Θράκη μην κλαις και μη ρωτάς
και μη σκοτίζεις νου,
αυτά είναι δουλειές του Ύψιστου,
του Άρχοντα τ’ ουρανού.
-Ήτανε Θεία Βούληση,
και της μοίρας γραμμένο,
όλα να γίνουν κάποτε,
κατά το πεπρωμένο.
-Μα, έχε ελπίδα σταθερή,
πως, σίγουρα θα αλλάξουν,
όλα, και τότε από χαρά,
οι πάντες θα φωνάξουν…
-Θράκη κι Ελλάδα, η ώρα σας
ήρθε για μεγαλεία,
νέα σελίδα είναι γραφτό,
να γράψει η ιστορία…
* γιατί, στην Κρητική ντοπιολαλιά
Αθ. Παπατριανταφύλλου
