Σκόρπιος, ανέμελος, λες και ήταν έρημος.
Σαν σύννεφο ο άνεμος τον μετακινούσε.
Για τις παρέες πάντα έτοιμος
την καρδιά του δε χαλούσε.
Έτσι ήταν όλη του τη ζωή.
Δεν τον βάραιναν οι έγνοιες.
Η έξοδός του πρωινή και βραδινή
αυτή ήταν η αξία του η αιώνια.
Με το ποτηράκι το κρασί
που στο χέρι πάντοτε κρατούσε
στην ταβέρνα του Κωστή
στην υγειά σας έλεγε και χαιρετούσε.
Ατέλειωτα ξενύχτια και ποτά,
αμέτρητες οι νύχτες που περνούσε
και με τα καμώματα αυτά
την οικογένειά του αμελούσε.
Τρέξε καημένη καλή κυρά
να προλάβεις να δουλέψεις
και τα δυο σου τα παιδιά
να προσέξεις και να αναθρέψεις.
Αγώνας και ιδρώτας κάθε της στιγμή.
Πονούσαν τα στήθια.
Μα χωρίς λάθη έκανε μεγάλη υπομονή
πάντα για την αλήθεια.
Αυτή ήταν η πορεία της στη ζωή,
μα παρ’ όλα τα τερτίπια του τα μίλια
ούτε μια κακιά κουβέντα και φωνή
ακούστηκε απ’ της γυναίκας του τα χείλια.
Της έδινε δύναμη ο Θεός
να παλεύει θαρραλέα.
Ήταν πάντα μαζί της βοηθός
να την οδηγεί να πετύχει τα ευκταία.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
