- Του Νικόλαου Παπανικολόπουλου
Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν νομοθετικές ρυθμίσεις για την διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι ρυθμίσεις αυτές με τις σχετικές ερμηνευτικές εγκυκλίους και γνωμοδοτήσεις έφεραν στο προσκήνιο για μια ακόμη φορά τα «Εκκλησιαστικά Κατηχητικά Σχολεία», τα οποία λειτουργούν στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις, όπως και στη δική μας. Ήδη η Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα της Υλικό Μαθημάτων της Κατηχητικής Χρονιάς 2025-26, η οποία αρχίζει με τον καθιερωμένο Αγιασμό την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025.
Η μείωση των ωρών διδασκαλίας των Θρησκευτικών στα σχολεία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο το κενό, που άλλωστε πάντοτε υπήρχε, στο θέμα της κατήχησης, δηλαδή της κατάρτισης των μαθητών στα δόγματα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Για πολλά χρόνια, το κενό αυτό το κάλυπταν κατά το δυνατόν τα Εκκλησιαστικά Κατηχητικά Σχολεία. Με τα σημερινά δεδομένα, η ανάγκη αυτή καθίσταται επιτακτική, καθώς το κενό που καλούνται να καλύψουν τα Κατηχητικά Σχολεία, είναι τεράστιο.
Με αφορμή τα παραπάνω, ευγνωμονώ για μια ακόμη φορά τη μεγάλη δωρεά – μέγιστη ευλογία του Θεού –που είχα καθώς φοίτησα στα Εκκλησιαστικά Κατηχητικά Σχολεία της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, στα μαθητικά μου χρόνια και κυρίως τα γυμνασιακά, την περίοδο 1966-1972 και καταθέτω την προσωπική μου εμπειρία.
Στο «Κατηχητικό Σχολείο», μέσα από τα «μαθήματα ορθόδοξης κατήχησης», τις «λατρευτικές ευκαιρίες», τα «παιχνίδια», τις «εκδρομές» τις «κατασκηνώσεις», τις «εορταστικές εκδηλώσεις» και πολλά άλλα, εφοδιάστηκα με ένα «άυλο πτυχίο», πριν καν ξεκινήσω τις ακαδημαϊκές μου σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με σκοπό τη λήψη ενός συμβατικού πτυχίου, χρήσιμου για την επαγγελματική μου αποκατάσταση.
Στο διάβα της ζωής μου φοίτησα σε αρκετά σχολεία: Ε’ Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας, Α’ Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, Σχολεία ξένων γλωσσών, ΑΣΟΕΕ (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (Σχολή Δοκίμων Σημαιοφόρων Λιμενικού Σώματος), Σχολείο Εκπαίδευσης χειριστών μονοκινητήριων αεροσκαφών στη Σχολή Ικάρων (Τατόι), Σχολείο ”Διαχείρισης Κρίσεων” στη Σχολή Μετεκπαίδευσης και Επιμόρφωσης της Ελληνικής Αστυνομίας κ.α.
Τα σχολεία αυτά, είναι γεγονός ότι μου έδωσαν χρήσιμα εφόδια για την επαγγελματική μου αποκατάσταση και μόνο. Ήταν «περιορισμένης ισχύος», καθώς είχαν αξία μόνο για το «εν ενεργεία» διάστημα. Όμως, το «εν ενεργεία» διάστημα έχει ημερομηνία λήξεως. Και αυτό ισχύει τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα.
Έρχεται η στιγμή που όσα σχολεία κι αν έχεις τελειώσει, είναι απλά μια ανάμνηση και τα πτυχία τους χωρίς καμία αξία.
Σήμερα, ομολογώ ότι το Κατηχητικό Σχολειό μου έδωσε ένα πτυχίο άυλο αλλά έμψυχο. Ένα πτυχίο, με ισχύ «εφ όρου ζωής» αλλά το σπουδαιότερο, με προοπτική κατάκτησης της «αιώνιας ζωής».
Σήμερα που τα παιδιά μας, είναι πολύ πιο προβληματισμένα, μπερδεμένα από κάθε άλλη φορά.
Σήμερα που τα πάντα έχουν ανατραπεί και η αμαρτία είναι μόδα, ενώ το καλό και το ηθικό θεωρούνται παρεκτροπή.
Σήμερα, που ομολογουμένως υπάρχει «ηθικό έλλειμμα», στην κοινωνία, στην παιδεία και στην οικογένεια, τα Κατηχητικά Σχολεία, με την εποπτεία και ευλογία των οικείων Μητροπολιτών, προσφέρουν την καλύτερη αγωγή που δυστυχώς έχει σταματήσει και επίσημα να τη δίνει το Δημόσιο Σχολείο.
Νικόλαος Παπανικολόπουλος
Υποναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.)
