Σε καιρούς κρίσης, εξακολουθούμε να ζούμε αξιοπρεπώς. Καλύτερες οι συνθήκες διαβίωσης στην επαρχία
Βρισκόμαστε στο 2014. Δέκα(10) χρόνια μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου (Euro) και τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα.
Τέσσερα (4) χρόνια μετά την επέλαση του ΔΝΤ στη χώρα μας.
Τι έχει αλλάξει από τότε; Πολλά.
Είδαμε να συμβαίνουν ιστορικές αλλαγές.
Νέες γενιές ανθρώπων θα μεγαλώσουν διαφορετικά από εμάς.
Όμως στο σημερινό άρθρο θα σταθούμε στα θετικά σημεία της εποχής μας. Έτσι, για να φτιάξει και η ψυχολογία μας.
Καταρχήν, όλοι μας μαζευτήκαμε οικονομικά.
Περιορίστηκαν οι αδικαιολόγητες σπατάλες. Εκτιμήσαμε τα απλά καθημερινά πράγματα.
Επιπλέον, φάνηκε για ακόμη μια φορά η συνοχή της ελληνικής οικογένειας.
Γονείς και τέκνα ενώθηκαν ξανά με αγάπη για ν’ αντιμετωπίσουν μαζί τα δύσκολα.
Εκείνο μάλιστα που παρατηρήσαμε είναι η εκ νέου άνθιση της επαρχίας, αφού πολλοί είναι αυτοί που εγκαταλείπουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και επιστρέφουν στις πατρογονικές εστίες, όπου τα πράγματα είναι πιο ανθρώπινα και με περισσότερες ελπίδες επιβίωσης.
Συν τοις άλλοις, αναπτύχθηκε απίστευτα το αίσθημα του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.
Κοιτάμε πλέον με συμπόνοια και κατανόηση ο ένας τον άλλον.
Όσον αφορά τώρα τον εργασιακό τομέα και το επιχειρείν, και εκεί είχαμε αλλαγή του τοπίου.
Ως απότοκο λοιπόν της οικονομικής κρίσης, είχαμε το λεγόμενο “ξεκαθάρισμα” σε καταστήματα και επιχειρήσεις.
Αντέξανε αυτοί που λειτουργούσαν εξ αρχής σωστά και νοικοκυρεμένα.
Όσοι είχαν κάνει ανοίγματα και απατεωνιές, λογικό και επόμενο ήταν να μην μπορέσουν ν’ ανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα.
Αυτά λοιπόν συνέβησαν σε γενικές γραμμές τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μας.
Η ζωή συνεχίζεται κανονικά και ακόμη καλύτερα στις μικρές επαρχιακές πόλεις.
Για παράδειγμα, δείτε την Αλεξανδρούπολη.
Μια χαρά γεμίζουν κάθε μέρα οι καφετέριες.
Δόξα τω Θεώ να λέμε λοιπόν γιατί κακά τα ψέματα, πραγματική φτώχεια και πείνα δεν είδαμε ακόμη.
Μόνο όσοι έχουν ζήσει εποχές πολέμου και Κατοχής μπορούν να συγκρίνουν και να καταλάβουν.
Με τις όσες αλλαγές συνέβησαν λοιπόν, μήπως συνηθίσαμε στα λίγα και στα καλά;
Μάλλον.
Όλα μια ιδέα είναι.
Ας βλέπουμε λοιπόν καλύτερα το ποτήρι μισογεμάτο…
Μαρίνα Κονδύλη
